Lay Formation Program Syllabus .

Lay Formation Syllabus-Preaching

PREACHING MINISTRY
(Crafted under NESTCON CSRD)

 

ANG PANGANGARAL


DESCRIPTION

Ang araling ito ay nagbabalangkas ng wastong  pamamaraan hinggil sa pagpaplano, paghahanda at pagbabahagi ng mensahe sa pulpito.

 

 OBJECTIVES:

  •  Mabigyan kaalaman ang bawa’t isa sa pangunguna ng pangangaral at paggawa ng sermon.
  • Matukoy ang mga wastong pamamaran ng pagbabahagi ng mensahe sa pulpito.
  • Makapaghanda ng isang mensahe at magkakaroon ng ebaluwasyon hinggil dito.

 

OUTLINE

  1. Ano ang Pangangaral?
  2. Uri ng Pangangaral
  • Hakbang sa Paggawa ng “Contextual” at “Expository” Sermon
  1. Mungkahing Balangkas ng Mensahe
  2. Paraan ng Paghahatid ng Sermon
  3. Mga Dapat at Hindi Dapat sa Pagbabahagi ng Mensahe
  • Paghahanda ng Sermon: Isang Workshop

 

REQUIREMENT

 Ang mag-aaral ay inaasahan na makabuo ng isang sermon na siyang gagamitin sa pamamahayag sa kaniyang iglesya lokal. Ito ay gagawan ng ebalwasyon.

 

 REFERENCES

  • Beker, N. V. Pitfalls in Preaching.
  • Kueper, P. Communication Theory in Preaching.
  • Toledano, J. C. & D. Romero. Biblical Preaching.

 

 PREPARED By:

Rev. Justiniano Camaclang

===========================================================


I. ANO ANG PANGANGARAL?

 Ang pangangaral ay isinasagawa na maging noong una pa mang panahon ayon sa tala ng Banal na Kasulatan.  Ito ay pagbabahagi ngmensahe o salita ng Diyos” sa mga tao. Ito ay isinagawa ng mga propeta sa panahon ng Lumang Tipan; ng Panginoong HesuKristo at ng kanyang mga apostoles sa Bagong Tipan; at ng mga pinuno ng simbahan  sa panahon ng pagtatag ng Iglesya hanggang sa ating kapanahunan. Ang Panginoong Hesus ay hinahangaan  ng mga tao sa paraan ng Kanyang pangangaral sapagka’t may “kapangyarihan kung Siya’y magsalita” (Lukas 4: 32).

Ganito ang inutos ng Panginoong Hesus sa Marcos 16:15 – At sinabi niya sa kanila, “Magsiyaon kayo sa buong sanglibutan, at inyong ipangaral ang evangelio sa lahat ng kinapal. Ito ay isinagawa na ng mga mananampalataya, mga hari at mga propeta sa panahon ng Lumang Tipan. Halimbawa: si Noah (2 Peter 2:5); Jonas (Jonas 3:2); at Haring Solomon (Mangangaral 1:1). Sa aklat ng Jonas 3:4, natala ang pinakamakabisa subali’t pinakamaiksing mensahe na natala sa Biblia.

 

II. Kahalagahan ng Pangangaral

Kalooban ng Diyos na sa pamamagitan ng pangangaral mailalapit ang tao sa pagkakilala kay Kristo.  1Cor. 1:21 – “Sapagka’t yamang sa karunungan ng Dios ay hindi nakilala ng sanglibutan ang Diyos sa pamamagitan ng kaniyang karunungan, ay kinalugdan ng Diyos na iligtas ang mga nagsisipanampalataya sa pamamagitan ng kamangmangan ng pangangaral”.  

 Ang pangangaral ang instrumento ng Dios upang magkaroon ng pananampalataya ang isang tao ayon sa Rom 10:17: “Kaya nga ang paniniwala’y nanggagaling sa pakikinig, at ang pakikinig ay sa pamamagitan ng salita ni Kristo”.

 Ang mahalagang katungkulan ng isang mangangaral ay makita  sa sulat ni Pablo kay Timoteo sa  2 Timoteo 4:2:Preach the word; be instant in season, out of season (magmadali, pahalagahan ang bawat oras); reprove (magtuwid); rebuke (sabihin ang mali); exhort (magsalita para sa katotohanan) with all longsuffering and doctrine” (pagtiiisan at huwag sumuko).

Kinakailangan ang tapat na pagsunod, pananalangin, seryosong pag-aaral ng Biblia at pagpapasakop sa Espiritu Santo upang makapangaral tayo katulad ng mga propeta, ng mga apostol at ng Panginoong HesuKristo. May pagkakataon na mayroong masasaktan sa panahon ng ating pangangaral subali’t kailangan nating ibahagi ang katotohanan at ang kasalanan ay kasalanan ayon sa sinasabi ng Salita ng Diyos. Ang ating kapangyarihan ay hindi sa atin nagmula. Ito ay kaloob ng Dios sa atin maski tayo ay hindi karapat-dapat sa Kanyang harapan.

 

III. Mahalagang Sangkap ng Pangangaral

 Ang mahalagang sangkap sa pangangaral ay ang mga sumusunod, ayon sa Ezekiel 37:1 – 6

  • Una, pagkilala sa kapangyarihan ng Diyos(t.1)
  • Ikalawa, ang pang-unawa sa mga aaralan (t.2)
  • Ikatlo, ang pagpapasakop sa pagiging maalam ng Diyos (Omniscient) (t.3)
  • Ikaapat, ang pangangaral (Prophesy- means to preach, proclaim/proclaim/tell them and make it known)

 

IV. Layunin ng Pangangaral

Rom 12:1: Kaya nga, mga kapatid, ipinamamanhik ko sa inyo, alang-alang sa mga kahabagan ng Diyos, na inyong iharap ang inyong mga katawan na isang haing buhay, banal, na kaayaaya sa Diyos, na siya ninyong katampatang pagsamba”.

Rom 12:2: “At huwag kayong magsiayon sa sanglibutang ito: kundi mag-iba kayo sa pamamagitan ng pagbabago ng inyong pagiisip, upang mapatunayan ninyo kung alin ang mabuti at kaayaaya at lubos na kalooban ng Diyos”.

 

V. URI NG PANGANGARAL

1. Paraang Topikal (Topical Preaching)

Ito ay pagpapaliwanag at paglalapat ng napiling paksa. Ang mga nilalaman at pagkakaayos ng mensahe ay nakabatay sa paksang napili at pinag-aaralan.

Ang sermong topikal ay karaniwang tumatalakay sa mga doktrina at pamumuhay Kristiyano, subalit ang mga naturang paksa ay masyadong malawak. Halimbawa nito ay ang paksa patungkol sa pananalangin. Mas mainam na gawin itong specific. Mas mainam na ganito ang maging paksa: “Ang Pananalangin ni Hesus” o kaya “Paano Tayo Mananalangin”. Karaniwan ding ginagamit ang sermong ito sa pagbibigay pansin sa mga kaganapang pangkalendaryo (calendar events): Christmas Day, Labor Day, Sunrise Service at iba pa.

 

2. Paraang Tekstuwal (Textual Preaching)

Ang sermon ay nakatuon sa iisang talata o kaya ay salaysay sa Kasulatan. Ito ay ang pagpapaliwanag at paglalapat ng napiling talata. Isinasaalang ng mangangaral sa paghahanda ng paraang ito ang uri ng pangungusap (grammar), kalalagayang historical at kalalagayang kultural. Halimbawa nito ay mga talatang katulad ng Juan 3:16, Roma 1:17, Galatia 1:6 at iba pa.

 

3. Paraang Eksposisyunal (Expository Preaching)

 Ang paraang ito ay nakutuon sa katuturuang nakapaloob sa isang maikling kabanata o kaya ay sa isang saknong. Ang pangunahing kaisipan at istraktura ng sermon ay nakabatay sa kabanatang pinag-aaralan. Dapat ingatan ng mangangaral na ang pag-aaral at pagbabahagi ng talata ay maging isang akademikong pagsasanay lamang bagkus dapat niyang pagtuunan ng pansin ang paglalapat nito sa buhay ng mga tagapakinig. Karaniwang halimbawa ng paraang eksposiyonal ay ang I Corinto 13:1-13 at ito ay  tinatawag na “Ang Kabanata ng Pag-ibig” (The Love Chapter).

Malaking bahagi ng Luma at Bagong Tipan ay kasaysayan. Ang mga kasaysayang o istorya ay naghahayag ng katotohanan tungkol  sa pagitan ng Diyos at tao, at ng tao sa kanyang kapwa o sitwasyon. Ang bawat istorya ay may senaryo, desenyo, aksyon at konsekwensiya. Napakahalagang magkaroon ng  pagsusuri sa talatang pinag-aaralan ayon sa kanyang kalalagayang historikal (historical context) at kalalagayang kultural (cultural context). Pinagtutuunan din ng ganitong pag-aaral ang pagkakagamit ng bawat salita sa kanyang konteksto. Ang ganitong pag-aaral at paghahanda ng mensahe ay tinatawag na eksposisyunal.

 

VI. HAKBANG SA PAGGAWA NG “CONTEXTUAL” AT “EXPOSITORY” SERMON

 Ang mga hakbang sa paggawa ng contextual at expository sermon ay ang mga sumusunod:

  1. Basihan ang teksto at sabihin sa isang salita o pangungusap ang tema ng sermon.
  2. Gawin tanong ang mga nakahandang bahagi ng teksto (ito ang magbibigay puntos sa iyong sermon).
  3. Magsalita tungkol sa kondisyon at isyung panlipunan.
  4. Tukuyin ang lebel ng pananampalataya at sector ng lipunang pinanggalingan upang matukoy ang mga interes ng tagapakinig.
  5. Magsalita rin ng mga kalooban ng tagapakining mo at magbahagi ng mga karanasan at mga pangangailangan.
  6. Pagsamahin o itampok ang mga batayan ng mensahe sa tatlong puntos.
  7. Gawing tularan ang mga mungkahing banghay ng sermon: introduksiyon, katawan at pagsasara.
  8. Balik-aralin ang nilalaman ng mensahe at magpraktis ng paghahatid ng sermon.

 

VII. MUNGKAHING BALANGKAS NG SERMON

1. Titulo o Pamagat

Ang titulo o pamagat  ay maikli ngunit malaman.

2. Teksto

Ito ang pinakamahalagang parte sa kabuuan ng mensaheng inihanda. Kagaya ng sinabi ni Ptr. Toledano at Ptr. Romero, “Kung wala kang teksto, wala kang mensahe; at kung wala kang mensahe, wala kang sasabihing mabuti”.

 3. Panibukas ng Sermon

Ang panibukas  ng sermon ay pagtawag ng pansin ng kapulungan at maaaring  sa pamamagitan ng tula, kuwento o pangyayaring napapanahon  na kaugnay sa tatalakayin mong mensahe at maaari ring isang tanong na sasagutin ng sermon iyong ipapahayag.

4. Katawan ng Sermon

Ang katawan ang siyang pinakasentro ng sermon; pinakamalamang bahagi ng sermon.

5. Konklusyon o Pagtatapos ng Sermon

Ito ang bahagi ng sermon na kung saan puwedeng lagumin ang mga mensahe . Dito rin dapat hamunin ang tagapakinig at magkaroon ng panawagan ng pagtangagap at panalangin ngpagpapatibay.

6. Ilustrasyon

Ang ilustrasyon ay nakatutulong sa pagbibigay liwanag sa sermon. Maaaring kuwento, tula o pangyayari na nagbibigay liwanag upang lalong maging maganda ang mensahe. Hindi kailangang marami ang ilustrasyon dahil baka matulad sa isang bahay na puro bintana.

 

VIII. Paghahanda ng Sermon

  1. Ang paghahanda ng sermon ay inihantulad sa isang kailangan mo. Dapat munang suriin bago ka magreseta o magbigay ng gamot.
  1. Isipin mo na ikaw as isang nars na nag-aalaga ng pasyente. Kailangan mong isangguni sa doctor bago magpa-inom o mag -injection sa pasyente. Tayo bilang lingkod ng Diyos, dapat munag sumangguni sa Kanya. Sang-ayon sa Kawikaan 3: 5-6Kay Yahweh ka magtiwala buong puso at lubusan, at huwag kang mananangan sa sariling karunungan. Siya ay sangguniin sa lahat ng mga balak at kanya kang itutumpak sa lahat mong mga balak”.
  1. Ihantulad mo rin ang iyong sarili isang kusinero. Kung di mo pa kabisado ang lahat na sangkap sa bawat lutuin, kailangan mong magtanong sa may alam. Sa 2 Tim. 3: 16, “Lahat na Kasulatang kinasihan ng Diyos ay magagamit sa pagtuturo ng katotohanan, sa pagpapabulaan ng maling aral, sa pagtutuwid sa likong Gawain at sa pag-aakay sa matuwid na pamumuhay. Kailangan ang Biblia, Concordance, Bible Dictionary, commentary at  sermon illustrations.

Ayon kay San Pablo sa kanyang sulat sa 2 Cor. 3: 2 – 3, ang  sulat na nababasa ng lahat: “Nakikita sa buhay ng nagsesermon ang kanyang sinasabi.”

Ayon kay Gg. Becker, ang mabuti o mabisang sermon ay nasa pagpaplano at pagsasagawa. Kung maimtim kang nananalangin bago matapos ang isinagawa ang sermon , ito’y pinapatnubayan ng Banal na Espiritu.

Higit sa lahat, ang sermon ay galing sa Diyos, kaya’t walang makapagmamalaking sinuman.

 

IX. PARAAN NG PAGHAHATID NG SERMON

1. Pagbasa ng mensahe mula sa isang inihandang dokumento o “manuscript”

 Ang buong mensahe ay isinulat ng tagapagsalita at ibinibahagi sa mga tagapakinig sa pamamagitan ng pagbabasa nito letra por letra.

Sa paraang ito, mas komportable ang tagapagsalita dahil nga alam niya kung ano ang kanyang sasabihin sapagka’t ito ay kanyang pinaghandaan o naplano na bago pa ibahagi. Tiyak niya na hindi niya ito malilimutan at panatag siya na ang mensahe niya ay eksakto at pulido. Tiyak niya na hindi siya lalampas sa oras at hindi siya magsasalita ng mahaba. Subali’t may bahaging hindi nakakabuti ang pamamaraang ito sa kadahilanang nawawalan siya ng “eye contact” sa mga tagapakinig. Iyo ay isa sa mga mahalagang aspeto upang makuha niya ang atensyon ng mga tagapakinig. Nababawasan din ang kanyang pagkakataon na maipakita sa pamamagitan ng kanyang pagkilos ang diin at puwersa ng salita. Ginagawa nitong masyadong pormal ang mensahero at nawawalan na siya ng puwang upang bigyang laya ang kanyang isip at emosyon sa panahon ng pagmemensahe.

2. Biglaang paghahatid ng sermon/”impromptu”

Ang pagmemensaheng ito ay isang paraan na kung saan ang mensahero ay biglaang magbibigay ng sermon kahit wala siyang pormal na pag-aaral o pormal na paghahandang isinagawa patungkol sa paksang kanyang ibabahagi. Ang mensahero ay maaaring may ideya o kabatiran patungkol sa paksa subalit ang gagamitin niyang salita at nilalaman ng mensahe ay nakasalalay sa suhestyon ng kanyang isip sa mismong pagkakataon.

3. Pagbabahagi ng ng sinaulong sermon

Una, ang mensaheng ito ay nangangailangan ng masusing preparasyon at pagsusulat ng kabuoang mensahe. Pagkatapos, ito ay ibabahagi letra por letra sa pamamagitan ng pagmememorya ng nasabing mensahe. Ang tanging kagandahan nito sa tagapagsalita ay ang katiyakan na ang mensahe ay kumpleto, maingat at maganda niyang maibabahagi, iyon ay kung hindi nga niya ito malilimutan o wala nga siyang makakaligtaan. Sa kabilang banda, ang mensahero ay nangangailangan ng mas maraming oras sa pagsasaulo ng kanyang semon. Dahil sa ang kanyang layunin ay hindi niya ito malimutan, ang karaniwang laman ng kanyang isip ay kung ano ang mga susunod niyang sabihin na nagiging dahilan na hindi maging natural ang kanyang pakilos o hindi nagiging totoo ang kanyang pagkilos.

 

X. MGA DAPAT AT HINDI DAPAT SA PAGBABAHAGI NG MENSAHE

  1. Ang isang mensahe ay dapat na tumatagal lamang ng hindi bababa sa 20 minuto at hindi naman lalampas ng 30 minuto. Orasan ninyo ang paghahatid ng sermon sa panahon ng praktis.
  2. Bantayan ang mga ”mannerism”, tulad ng hand and face gestures.
  3. Magbihis ng presentable at kagalang-galang at iwasan ang mga abubot na makakaagaw lamang ng atensyon ng mga tagapakinig katulad ng mga kuwintas, mga bracelet at kung anu-ano pa.
  4. Huwag gumamit ng “holy tone”; gawing natural ang boses.
  5. Magkaroon ng kontak sa mga tagapakinig.
  6. Sikaping nakikita ng lahat sa panahon ng pagmemensahe.
  7. Tiyaking naririnig ka ng lahat, at huwag ibaba ang tinig sa huling bahagi ng pangungusap.
  8. Huwag himingi ng paumanhin sa mga kakulangan.
  9. Gumamit ng lengguwaheng kanilang nauunawaan.
  10. Igalang ang mga naging sulat, salita, pangungusap ng ibang tao sa pamamagitan ng pagsambit ng pinagmulan ng pangalan o grupong may akda ng mga sinabi o kataga.
  11. Maging disiplinado, preparado at sanayin ang sarili sa pagmemensahe.
  12. Tandaang ikaw ay isang mensahero ng Diyos at hindi isang entertainer o

 

 XI. PAGHAHANDA NG SERMON: ISANG WORKSHOP

  1. Magrekomenda ng titulo ng mga sumusunod na teksto:
  • Genesis 12:1- 3
  • Exodux 15:23–25
  • Matthew 14:22–23
  • Isaiah 49:15
  • Luke 4: 18-19
  1. Pumili ng isang teksto sa No. 1 at gumawa ng isang mensahe na may

panibukas, katawan at konklusyon.

 

SERMON EVALUATION

 PANGALAN NG NAGHATID NG MENSAHE:

ORAS NG SIMULA:

ORAS NG PAGTAPOS: 

PANUKAT – Napakahusay-5     Mahusay-4     Katamtaman-3     Pagbutihin pa-2     Mahina-1

 

NILALAMAN: (content)

  1. Ang mensahe ba ay tapat sa aral ng Biblia (Biblikal ba ito?)­­­ ____
  2. Ang paksa ba ay natalakay na mabuti o napalayo ang mensahe sa paksang dapat talakayin. ____
  3. Ang mga puntos bang ibinahagi ay kaugnay ng pangunahing paksa? _____
  4. Ang panimula ba ng mensahe ay akma sa paksang tinatalakay? _____
  5. Ang konlusyon /kwento at ilustrasyon ba ay nagbigay linaw sa paksa o katotohanang tinalakay?__________

PAGBABAHAGI: (delivery)

  1. Nakuha ba ng mangangaral ang atensyon ng tagapakinig? ____
  2. Nagpakita ba siya ng kapakumbabaan gayundin kapakumbabaan? ____
  3. Naging akma ba ang kanyang pagpapatawa at hindi naging entertainment lamang ang kanyang pagbabahagi? _____
  4. Natiyak ba na naririnig ng lahat ang kanyang boses? _____
  5. Mayroon ba siyang sapat na “eye contact “ sa mga tagapakinig. _____
  6. Ang kanya bang mga kilos (gestures) ay nakaambag sa pagbibigay ng diin sa mga puntos na ibinahagi? ____
  7. Ang kanya bang boses ay sobrang hina, sobrang lakas o sapat lamang sa mga tagapakinig? ____
  8. Ang bihis ba niya ay kaaya aya? _____
  9. Sapat ba ang pagkakagamit ng oras, hindi masyadong mahaba o hind naman masyadong maikli?_______

 

KAGYAT NA EPEKTO SA TAGAPAKINIG (impact to listener)

  1. Naipadama ba ng tagapagsalita ang presensiya ng Dios sa panahon ng pagmemensahe? _____
  2. Naghatid ba sa iyo upang magbago o kumilos ang mensaheng napakinggan? _____
  3. Nagbigay ba ng kapurihan sa Dios ang mensaheng napakinggan? Si Kristo ba ang itinias at hindi ang sarili.  _____

Buod: Sa isang pangungusap,  ano ang buod ng mensaheng napakinggan?

_________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________.

Rekomendasyon:

_______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________.

 

Pirma ng nagbigay ng ebalwasyon:

 

_____________________________

Lay Formation Program Syllabus-Church Doctrines

Diagnostic Activity (Ipaliwanag sa pamamagitan ng hindi hihigit sa 10 salita):

  1. Ang Dios ay nahahayag sa tatlong Persona.
  2. Si Hesukristo ay kapahayagan ng Dios na nagkatawang-tao.
  3. Sa Banal na Hapunan, maaaring makisalo pati ang mga bata.
  4. Sa bawtismo ng bata, ito’y kapahayagan ng pagtanggap sa kaniya sa pamayanan ng pananampalataya.
  5. Ang tao ay naligtas sa kasalanan dahil sa kagandahang loob ng Dios sa pamamagitan ng kanyang pananalig.
  6. Ang paghahari ng Diyos ay mararanasan kung saan pinapakain ang mga nagugutom, binibigyang liwanag ang nasa kadiliman at pinalalaya ang mga bilanggo at sinisiil.

 

Part 1 – Doktrina, Iba’t Ibang Kredo, Bawtismo, Banal na Hapunan

1. Mga Kahulugan

Doktrina – mula sa salitang Latin: doctrina, ito’y tumutukoy sa mga simulain o itinuturong prinsipyo, teoriya o paniniwala. Maaari  itong may kaugnayan sa katuruan ng Iglesya na siyang pinanghahawakan o pinaninindigan upang hindi magkaroon ng pagkalito sa kaisipan ng kaaniban, kung ano ba ang dapat na paniwalaan.

Dogma-Mula sa wikang Griyego na dokein na mga katotohanang itinakda sa pamamagitan ng hindi magkakamaling kapangyarihan ng Simbahan sa pagtuturo na ipinahayag ng Diyos, at sa gayon ay kailangang tanggapin ng lahat ng mananampalataya bilang aral ng pananampalataya.

Creed (kredo)

  • any system of principles or beliefs
  • the written body of teachings of a religious group that are generally accepted by that group
  • A definite summary of what is believed; esp., a summary of the articles of Christian faith; a confession of faith for public use; esp., one which is brief and comprehensive.
  • Paniniwala, pananampalataya
  • Statements of faith o mga pangungusap ng pananampalataya

2. Saan matatagpuan ang doktrina ng United Church of Christ in the Philippines

Declaration of Principles (Article II of the Amended UCCP Constitution)

Section 4. The doctrines and beliefs of the United Church of Christ in the Philippines are based on the Word of God as revealed in the Holy Scriptures and articulated in the historic Christian creeds, expressed in the diverse heritage of faith and practice brought into the union by its uniting Churches, and embodied in its Statement of Faith.

Samakatwid, ang mga doktrina ng UCCP ay

  • Nakabatay sa salita ng Dios na nahahayag sa Bibliya at ipinapahayag sa pamamagitan ng mga Credo ng Iglesya (Apostles’ Creed at Nicene Creed)
  • Isinasabuhay sa pamamagitan ng iba’t ibang pananampalataya at tradisyong minana
  • Pinag-ugnay at binuo sa pamamagitan ng Kapahayagan ng Pananampalataya o UCCP Statement of Faith

3. Mga Kredo

Bakit nagkaroon ng mga kredo sa Iglesya? Bakit ito binuo ng mga pinuno ng pananampalataya sa Iglesya? Masasabing ang pangunahing dahilan ng pagkakaroon ng mga kredo ay ang pag-iral ng hidwaan o pagtatalo hinggil sa kung ano ang dapat paniwalaan sa usapin ng Dios at katangian ng Dios.


Ang kaisipan mula kay Arius
.

Lay Formation Program-Church Doctrines-Arius

Si Arius, ay isang presbyter ng Alexandria noong 318 A.D.  Ang kanyang pananaw sa relasyon ng Dios Ama at ang Anak na si Kristo.  Sa kanya, si Kristo ay likas na mas mataas sa pagiging tao ngunit hindi kapantay ng Dios, may pinagmulan at hindi mag-pasawalang hanggan ang buhay (Christ had a beginning, and was not eternal in existence).

Kontra sa kaisipang ito, may isang taga Alexandria din na nagngangalang Athanasius, siya’y isang deacono lamang at nanindigan na may pagkakaisa ang Ama at Anak, na si Kristo ay Dios at siya’y walang hanggan.  Ang bangayan ay kumalat sa buong Iglesia at di nakayanang isaayos ng emperador Constantino kaya tumawag ng pulong ng mga Obispo sa Nicea sa Bithynia noong 325A.D.   Nabigyan ng pagkakataon si Athanasius na manindigan at nakumbinsi niya ang karamihan sa konsilyo upang tutulan ang katuruan ni Arius.  Dito nabuo ang isang credo (Nicene Creed).

Si Arius ay malakas sa politika at ang kanyang kaisipan ay tinangkilik ng marami sa “upper class,” isa sa kanila ang anak ni Constantino.

Limang beses na itinapon (exiled) si Athanasius at maraming beses din pinatawag.  Siya’y namatay noong 373 A.D.  Ang kanyang pananaw ay naging batayan ng Iglesia, parehong east at west.  Ang pananaw niya ay nasulat sa Athanasian Creed ngunit sa ngayon di-pinaniniwalaang sinulat mismo ito ni Athanasius.

a. Nicene Creed

I believe in one God, the Father Almighty, Maker of heaven and earth, and of all things visible and invisible.

And in one Lord Jesus Christ, the only-begotten Son of God, begotten of the Father before all the worlds; God of God, Light of Light, very God of very God; begotten, not made, being of one substance with the Father, by whom all things were made.

Who, for us men for our salvation, came down from heaven, and was incarnate by the Holy Spirit of the virgin Mary, and was made man; and was crucified also for us under Pontius Pilate; He suffered and was buried; and third day He rose again, according to the Scriptures; and ascended into heaven, and sits on the right hand of the Father; and He shall come again, with glory, to judge the quick and the dead; whose kingdom shall have no end.

And I believe in the Holy Ghost, the Lord and Giver of Life; who proceeds from the Father [and the Son]; who with the Father and the Son together is worshipped and glorified; who spoke by the prophets.

And I believe in the one holy catholic and apostolic Church. I acknowledge one baptism for the remission of sins; and I look for the resurrection of the dead, and the life of the world to come. Amen.

b. Apostles’ Creed

            Tinawag ito na Symbols or Creeds of the Apostles, ito’y unang nailathala noong 390 A.D. at maaring si St. Ambrose (Arsobispo ng Milan) ang siyang nagbuo nito. Isang kredo na tanggap ng mga Arian (o tagasunod ni Arius) dahil ito’y madaling maunawaan.  Nakapaloob dito ang pananampalataya hinggil sa Dios Ama na makapangyarihan sa lahat, kay Jesu-Cristo na bugtong na Anak, at ang Espiritu Santo. Gayon din ang pagkakaisa ng mga mananampalataya sa pamamagitan ng Iglesya, ang kapatawaran sa kasalanan, at ang buhay na walang hanggan. Ang nasabing kredo ay mas pinalaganap noong ika-5 siglo sa bansang Roma.

I believe in God the Father almighty, maker of heaven and earth;  And in Jesus Christ, His only begotten Son, our Lord, who was conceived of the Virgin Mary, suffered under Pontius Pilate, was crtucified, dead and buried; He descended into hell; the third day He rose again from the dead; He ascended into heaven, and sitteth at the right hand of God the Father Almighty; from thence He shall come to judge the quick and the dead.

I believe in the Holy Spirit, the holy Christian Church, the communion of saints, the forgiveness of sins, the resurrection of the body, and the life everlasting.  Amen.

Sumasampalataya

Sumasampalataya ako sa Dios, Amang makapangyarihan sa lahat; lumalang ng langit at lupa, at kay Jesu-Cristo na Anak ng bugtong Niya, Panginoon natin; na sa hiwaga ng Espiritu Santo, ipinanganak ng Virgen Maria; nagdamdam ng hirap sa kahatulan ni Poncio Pilato; ipinako sa Cruz; namatay at inilibing; sa ikatlong araw nabuhay sa mga patay; umakyat sa langit at umupo sa kanan ng Dios Amang makapangyarihan sa lahat; doon magmumula at paririto upang humukom sa mga buhay at mga patay.

Sinasampalatayan ko ang Espiritu Santo; ang banal na Iglesyang laganap; ang pagkakaisa ng mga banal; ang kapatawaran sa mga kasalanan; ang kabuhayan ng katawan at ang buhay na walang hanggan. Siya nawa.


c. Athanasian Creed

            “And the Catholic faith is this:  That we worship one God in Trinity, and Trinity in Unity; neither confounding the persons, nor dividing the substance.  For there is one Person of the Father; another person of the Son, and another of the Holy Ghost.  But the God-head of the Father, and of the Son, and of the Holy Ghost, is all one; the glory equal, the Majesty co-eternal. . . So the Father is God: the Son is God: and the Holy Ghost is God.  And yet there are not three Gods: but one God. . . The Father is made of none: neither created, nor begotten.  The Son is of the Father alone: not made, nor created: but begotten.  The Holy Ghost is of the Father and of the Son: neither made, nor created, nor begotten: but proceeding. . . And in this Trinity none is afore, or after another: none is greater, or less than another.  But the whole three persons are co-eternal, and co-equal.  So that in all things, as aforesaid:  the Unity in Trinity, and the Trinity in Unity, is to be worshipped.”

Bagaman at hindi si Athanasius ang nagbuo nito, kundi mga manunulat sa panahon ika-4 hanggang ika-5 siglo, partikular sa Council of Chalcedon (AD 451), ang nasabing kredo ay kapahayagan ng paniniwala hinggil sa Dios at Hesukristo (katulad din lamang ng nakasaad sa Nicene Creed at Apostles’ Creed). Binigyang diin ang katuruan ng patas na pagkilala sa Tatlong Persona na siyang dapat sambahin.


Mga Sakramento na Itinatag ng Panginoong Hesukristo


Ano ang sakramento?

Sacrament—a rite considered to have been established by Christ as a channel for grace: the Roman Catholic and Greek Orthodox sacraments are baptism, the Eucharist, the anointing of the sick, confirmation, holy orders, penance, and matrimony; the Protestant sacraments are (1) Baptism and the (2) Lord’s Supper.


ANG BAWTISMO

Lay Formation Program-Church Doctrines-Jesus' Baptism

Ang bawtismong Kristyano ay nakaugat sa ministeryo ni Hesus ng Nazareth, sa kanyang kamatayan at pagkabuhay na muli. Ito ay isang paglahok kay Kristo, ang Panginoong napako at muling nabuhay. Ito’y isang pagpasok sa isang bagong pakikipagtipan sa pagitan ng Diyos at ng kanyang sambayanan. Ang Bawtismo ay isang kaloob mula sa Diyos at isinasagawa sa pangalan ng Ama, Anak at ng Banal na Espiritu. Itinala ni Mateo na ang nabuhay na Panginoon, nang sinusugo ang Kanyang mga alagad sa sanlibutan ay nag-atas sa kanila na magbawtismo (Mateo 28:18-20). Ang pandaigdigang pagsasagawa ng bawtismo ng Apostolikong Iglesya mula noong una pa ay pinatutunayan sa mga liham sa Bagong Tipan, ang mga Gawa ng mga Apostol, at ang mga sinulat ng mga Ama. Ang mga iglesya ngayon ay nagpapatuloy sa pagsasagawa nito bilang isang ritwal ng pagtatalaga sa Panginoon na nagkakalob ng kanyang biyaya sa kanyang sambayanan.

 

Kahulugan ng Bawtismo

Ang bawtismo ay ang tanda ng bagong buhay sa pamamagitan ni Hesukristo. Pinag-iisa nito ang binawtismuhan kay Kristo at sa mga tao. Ang Bagong Tipan at ang liturhiya ay nagbubukas ng kahulugan ng bawtismo sa iba’t ibang anyo o larawan ng ipinahahayag ng kayamanan ni Kristo at ang mga kaloob ng Kanyang kaligtasan. Ang mga anyo o larawang ito kung minsan ay iniuugnay sa mga simbolikong gamit ng tubig sa Lumang Tipan. Ang Bawtismo ay “pakikilahok sa kamatayan at pagkabuhay na muli ni Kristo (Roma 6:3-5; Colosas 2:12); isang pagbibigay liwanag ni Kristo (Efeso 5:14); isang pagbibihis muli kay Kristo (Galacia 3:27); isang pagpapanibago ng Espiritu (Tito 3:5); ang karanasan ng kaligtasan mula sa baha (I Pedro 3:20-22); isang paglalakbay mula sa pagkaalipin (I Corinto 10:1-2) at ang kalayaan tungo sa bagong katauhan na kung saan ang mga hadlang ng paghahati-hati, maging kasarian o lahi o katatayuang panlipunan ay naiigpawan (Galacia 3:27-28; I Corinto12:13). Ang anyo ay marami ngunit ang katotohanan ay iisa.

 

  1. Pakikilahok sa Kamatayan at Muling Pagkabuhay ni Kristo

Ang bawtismo ay nangangahulugan ng pakikilahok sa buhay, kamatayan at muling pagkabuhay ni Hesukristo. Si Hesus ay lumusong sa ilog ng Jordan at binawtismuhan sa pakikipagkaisa sa mga makasalanan upang matupad ang lahat ng kabanalan o katuwiran (Mateo 3:15). Ang bawtismong ito ay nagbunsod kay Hesus tungo sa landas ng pagiging Nagdurusang Lingkod (Suffering Servant) na ipinahayag sa kanyang paghihirap, kamatayan at muling pagkabuhay (Marcos 10:38-40, 45). Sa bawtismo, ang mga Kristyano’y inilulubog sa mapagpalayang kamatayan ni Kristo kung saan ang kasalanan nila’y inililibing, kung saan ang matandang Adan ay ipinako ni Kristo, at kung saan ang kapangyarihan ng kasalanan ay sinisira. Kay yaong mga binawtismuhan ay di na alipin ng kasalanan, kundi malaya na. Ganap na nakaugnay sa kamatayan ni Kristo, sila’y inililibing kasama Niya at iniaahon dito at ngayon sa isang bagong buhay sa kapangyarihan ng muling pagkabuhay ni Hesukristo, nagtitiwala na sila rin sa katapusan ay magiging isa sa kanya sa muling pagkabuhay ng tulad sa kanya (Roma 6:3-11; Colosas 2:13; 3:1; Efeso 2:5-6).

 

  1. Pagpapanibago, pagpapatawad at paglilinis

Sa bawtismo, kung saan ang bawat Kristyano ay nagiging kabahagi sa ministeryo ng kamatayan at muling pagkabuhay ni Kristo, nagpapahiwatig ito ng taimtim na pagtanggap sa kasalanan at pagpapanibago ng puso. Ang bawtismong isinagawa ni Juan ay bawtismo ng pagsisisi para sa kapatawaran ng mga kasalanan (Marcos 1:4). Nakasaad din sa ibang mga talata ang simbolikong implikasyon ng bawtismo bilang paglilinis sa pamamagitan ng dalisay na tubig, isang paglilinis ng puso sa lahat ng kasalanan upang mamuhay sa katuwiran (Hebreo 10:22, I Pedro 3:21, Mga Gawa 22:16; I Corinto 6:11). Kaya, yaong mga nabawtismuhan ay pinatawad, nilinis at pinaging-banal ni Kristo, at binigyang pag-asa na mamuhay sa kabanalan at katuwiran sa ilalim ng paggabay ng Banal na Espiritu.

 

  1. Pagkilala sa Kaloob ng Espiritu at Pagpapaloob sa Katawan ni Kristo

Ang Banal na Espiritu ay gumagawa sa buhay ng mga tao bago pa at matapos ang kanilang bawtismo. Ito rin ang Espiritu na nagpapahayag kay Hesus bilang Anak (Marcos 1:10-11), nagkaloob ng panibagong lakas (empowered) at nagbigkis sa mga alagad sa Araw ng Pentecoste (Mga Gawa 2). Ang Diyos ay nagkakaloob sa lahat ng nabawtismuhang nilalang ng biyaya ng Banal na Espiritu, nagtatanda sa kanila ng tatak at nagtatanim sa kanilang mga puso ng unang bugso ng kanilang pagmamana bilang mga anak ng Diyos. Ang Banal na Espiritu ay nangangalaga sa buhay ng mga mananampalataya simula sa kanilang pagkilala sa Panginoon hanggang sa kanilang buhay tungo sa kaluwalhatian ng Diyos (2  Corinto 1:21-22; Efeso 1:13-14).

Ang bawtismo ay tanda at tatak ng pagiging isang tagasunod ng Panginoon. Sa pamamagitan ng bawtismo, ang mga Kristiyano ay dinadala sa pakikipag-ugnay at pakikipag-isa kay Kristo, sa isa’t isa, sa iglesya, at  sa buong sangnilikha. Ang iisang bawtismo na nagbubuklod sa atin kay Kristo sa pananampalataya ay iisang bigkis ng pagkakaisa. Tayo ay iisang sambayanan na tinawag upang tanggapin at paglingkuran ang isang Panginoon sa buong sanlibutan.

 

  1. Pagsaksi at Paglilingkod

Ang bawtismo ay kaugnay hindi lamang ng panandaliang karanasan, kundi ng panghabangbuhay na paglago kay Kristo. Yaong mga nabawtismuhan ay tinawag upang magbulay sa kaluwalhatian ng Panginoon habang sila ay binabago ng kapangyarihan ng Banal na Espiritu, na maging tulad Niya, na mayroong palagiang kagandahan (2 Corinto 3:18). Ang buhay ng Kristyano ay marapat na maging isang nagpapatuloy na ugnayan, datapwat isa ring patuloy na karanasan ng biyaya. Sa bagong ugnayang ito, ang nabawtismuhan ay namumuhay para sa kapakanan ni Kristo, ng kanyang iglesya at ng buong sangnilikha (Roma 8:18-24; I Corinto 10:22-28, 49-57).

Habang sila ay lumalago sa buhay-pananampalataya, ang mga binawtismuhan ay nagiging kabahagi sa buhay ng pagsaksi at paglilingkod bilang pagtupad sa misyon ng pagpapalaganap ng Ebanghelyo ni Kristo. Sila’y nagtatalaga ng buhay sa pagsaksi at paglilingkod para sa buong sangnilikha sapagkat kinikilala natin na maliban sa tao, kasama ang ibang nilikha ng Diyos (environment o ecology) sa kanyang pagliligtas mula sa pagkawasak hanggang sa makamit ang ganap na pagpapalaya nito (Roma 8: 19-22).

 

Ang Gawain ng Bawtismo

  • Pagbabawtismo sa mga Mananampalataya at mga Sanggol

Sa daloy ng kasaysayan, ang pagsasagawa ng bawtismo ay nahubog sa iba’t ibang kaanyuan. Ang ibang mga iglesya ay nagbabawtismo ng mga sanggol na dinadala ng mga magulang o ng tagapangalaga na handang dalhin ang mga bata sa pananampalatayang Kristyano ng iglesya. Ang ibang iglesya’y sarilinang isinasagawa ang pagbabawtismo ng mga mananampalataya na personal na nagpapahayag ng kanilang pananalig kay Kristo. Ang ilan sa mga iglesyang ito ay hinihikayat ang mga sanggol o bata na ihaharap at pagpapalain sa isang gawain na kadalasa’y kinapapalooban ng pagpapasalamat para sa kaloob na sanggol at gayundin ng mga pagtatalaga ng ina at ama sa pagiging Kristyanong magulang.

Ang pagbabawtismo sa mga mananampalataya at sa mga sanggol ay kapwa ginaganap sa iglesya bilang pamayanan ng pananampalataya. Kapag ang sinoman na makatutugon para sa kanyang sarili ay nabawtismuhan, ang isang pansariling kapahayagan ng pananampalataya ay isang mahalagang bahagi ng gawain ng pagbabawtismo. Kapag ang sanggol ay binabawtismuhan, naniniwala tayo na ang biyaya ng Banal na Espiritu ang siyang pumapaloob sa buhay ng bata at ng kanyang mga magulang bilang tagapag-akay tungo sa kaganapan ng kanyang pagkilala kay Hesukristo. Inaasahan na sa kanyang pagtanda, siya na mismo ang tutugon upang ipahayag ang kanyang pananampalataya at pagtatalaga ng buhay ng pagkabawtismo.

Ang binawtismuhang tao ay dapat lumago sa pagkaunawa sa pananampalataya. Para sa mga sanggol o mga bata, malaki ang tungkulin ng sambahayan ng mga mananampalataya upang maturuan at gabayan sila sa kanilang buhay.

Paalala:  “Ang bawtismo ay isang di-mauulit na gawa.”  Ano mang gawi na maaaring matawag na “muling pagbabawtismo” ay dapat iwasan.

 

  • Ang Pagdiriwang ng Bawtismo

Ang bawtismo ay isinasagawa nang may tubig “Sa pangalan ng Ama, ng Anak at ng Espiritu Santo” (Mateo 28: 19).

Sa pagdiriwang ng bawtisimo, ang simbolikong paglalarawan sa tubig ay dapat seryosong tingnan at hindi pinabababa. Ang gawa ng paglulubog ay malinaw na maipahahayag ang katotohanan na sa bawtismo, ang Kristyano ay lumalahok sa kamatayan, paglilibing at muling pagkabuhay ni Kristo.

Tulad ng kalagayan sa unang mga siglo, ang kaloob ng Espiritu sa bawtismo ay maaaring magtanda sa mga dagdag na pamamaraan; halimbawa, sa tanda ng pagpapatong ng mga kamay, at sa pagpapahid o “pagtatalaga.”

Ang bawtismo ay karaniwang isinasagawa ng isang lisensyado o ordinadong ministro bagamat sa ilang mga pagkakataon ang iba’y pinahihintulutang magbawtismo (halimbawa sa Church of Christ Disciples).

Yamang ang bawtismo ay malapit na nakaugnay sa kabuuang buhay at pananambahan ng Iglesya, ito ay dapat normal na isagawa sa panahon ng pangkapulungang pananambahan, upang ang mga kaanib ng kapulungan ay mapaalalahanan ng kanila mismong pagbabawtismo at tanggapin sa kapatiran yaong mga binawtismuhan at kanilang pinagtalagahang pangangalagaan sa pananampalatayang Kristyano.

 

Pamamaraan ng Bawtismo (Modes of Baptism)

1. Buhos (pouring) – isinasagawa sa pagbinyag o pagbawtismo ng isang sanggol o bata

2. Lubog (immersion) – isinasagawa sa isang kabataan o nakatatanda

Naniniwala ang sambahayang Kristyano na hindi makapagliligtas ang bawtismo sa ano mang kasalanan. Maski ang pamamaraan (mode) ng bawtismo ay hindi katiyakan ng kaligtasan. Kundi dahil sa kagandahang loob o biyaya ng Diyos ay naligtas ang tao sa pamamagitan ng pananalig kay Kristo (Efeso 2: 8-9). Magkagayon man, kinikilala ng ating Iglesya ang dalawang uri o pamamaraan ng bawtismo na siyang naging kaugalian ng ating mga ninuno sa pananampalataya.


ANG BANAL NA HAPUNAN

Lay Formation Program-Church Doctrines-Banal na Komunyon

Batayang Teksto:

1Corinto 11:23  Sapagka’t tinanggap ko sa Panginoon ang ibinibigay ko naman sa inyo; na ang Panginoong Jesus nang gabing siya’y ipagkanulo ay dumampot ng tinapay:

1Corinto 11:24  At nang siya’y makapagpasalamat, ay kaniyang pinagputolputol, at sinabi, Ito’y aking katawan na pinagputolputol dahil sa inyo: gawin ninyo ito sa pagaalaala sa akin.

1Corinto 11:25  At gayon din naman hinawakan ang saro pagkatapos na makahapon, na sinasabi, Ang sarong ito’y siyang bagong tipan sa aking dugo: gawin ninyo ito sa tuwing kayo’y magsisiinom. Sa pagaalaala sa akin.

1Corinto 11:26  Sapagka’t sa tuwing kanin ninyo ang tinapay na ito, at inuman ninyo ang saro, ay inihahayag ninyo ang pagkamatay ng Panginoon hanggang sa dumating siya.

 

Mga Kahulugan ng Banal na Hapunan

  1. Pagpapasalamat sa Diyos

Sa Banal na Hapunan (o Eukaristiya) ang Iglesia ay nagkakaroon ng pagpapasalamat sa kabutihan ng Diyos at sa pagpapasalamat ay tinatanggap ang pagpapala na nagmumula sa Diyos na hindi kayang punuin sa sariling lakas. 

Marami tayong dapat pasalamatan sa Diyos.  Sabi nga ng manunulat ng Tesalonica “Sa lahat ng mga bagay ay magpasalamat kayo sapagka’t ito ang kalooban ng Dios kay Cristo tungkol sa inyo” (1 Tesalonica 5:18 .)

Mahirap magpasalamat sa Diyos sa mga karanasang mabibigat na nagbibigay sa atin ng maraming katanungan.  Kung ikaw ay dumaan sa isang malubhang sakit at halos naubos ang inyong  salapi.  Kung ikaw ay kailanma’y hindi pa napapagaling sa iyong karamdaman sa tagal ng panahon.  Kung ikaw ay ninakawan, pinagsamantalahan, nasunugan, pinagsarhan ng bangko,  at iba pang kagaya ng mga ito, marahil magdadalawang-isip kang magpasalamat.

Madali at mabilis magpasalamat kung tayo ay nakatatanggap ng pagpapala.  Kadalasa’y napapaawit ka, napapangiti, maaliwalas ang mukha at hindi maipinta ang kasiyahan o kaligayahan sa buhay.

Datapwa’t kung tayo ay kabahagi ng komunyon ng Panginoon ay nalalagpasan natin lahat.  Unang-una ipinagpapasalamat natin ang ating buhay dahil mayroon pa tayong hininga, humahakbang pa, humihinga pa, at nakakakain pa.

Ito’y isang pagkakataon din na ating kilalalnin ang kadakilaan ng Diyos sa kanyang hangarin na maipagkasundo ang nagkasala sa kanya at sa kanyang kabanalan.  Masarap damhin na tayong dating palaboy ay may tahanan na tutuluyan at tayo’y tuluyang tinatanggap.  Tayong dating suwail, rebelde sa Diyos ay ipinagkasundo na at tayo ang nagsasalita sa kapakanan ng buong mundo.

Ang Banal na Hapunan ay isang kapahayagan ng biyaya ng Diyos na lipos ng kahabagan.  Ang Diyos ay kumilos para sa ating ikabubuti at ikararangal.

Sa ating pagsasalo-salo sa Banal na Hapunan, iniuukol natin ang pagpupuri at pasasalamat sa mga bagay na hindi natin magawa sa ating buhay ngunit ito’y binigyang pansin at halaga.

 

  1. Isang Pag-alaala kay Kristo

Sa salitang English ay “remembrance,” ano ba ang dapat nating bigyang alaala?  Di kaya dapat alalahanin ng bawat isa na may isang Kristo na nakipamuhay sa sanlibutan, napako sa krus, at muling nabuhay.

Ngunit ito’y hindi lang pag-aalaala kung bakit humantong sa kamatayan si Jesu-Kristo.  Kailangang maitanong natin ang ating sarili, bakit kaya namatay si Jesu-Kristo?  Dahil walang kabuluhan ang pagsasalu-salo kung alam natin na may namatay sa krus, hindi talos kung bakit siya namatay.

Ang Banal na Hapunan ay isang pag-aalaala at ito’y nangangahulugan ng pagbabalik-tanaw sa kahabaghabag na kalagayan ng tao na gustong baguhin ng Dios.  Ang taong nagkasala ay hinahango ng Dios mula sa kanyang kinasadlakan upang siya ay magsisi.  Dahil sa kanyang kalagayang papunta sa kapahamakan, ang Dios ay nagpadama ng kanyang pagmamahal para bumalik ang tao sa dati niyang kalagayan na noong pa bago siya maging tao ay iniangkop na ng Dios ang katangian at pagkatao na kawangis niya.

Tayo ay nagkatipon upang bigyang diin ang ating sarili sa harapan ng Dios na banal at mapagmahal.  Ang pag-aalaala ay tinatanong din sa ating sarili ang, “Sino tayo sa nakaraan at sino tayo ngayon? Ano tayo noon at ano tayo ngayon?”

 

  1. Isang paghibik ng Espiritu

Tuwing tayo’y nagkakatipon ay nagbabahaginan ng tinapay at saro.  Ito’y nangangahulugang humihibik ang Espiritu ng Dios.

Ang paghibik sa English ay “groan,” na ang ibig sabihin, “to make a deep, inarticulate sound expressive of derision or disapproval.”

Ang humihibik ay may malalim na paghinga dahil sa isang kalagayan.  Ang kalagayang ito ay maaaring para sa tao at para sa buong sangnilikha.  Ang Espiritu ay humihibik dahil hindi sumasang-ayon sa kalagayan ng tao at sangnilikha na patungo sa pagkawasak.  Ito ay kanyang ikinalulungkot; ito’y kanyang iniiyakan dahil ito’y hindi kalooban ng Tagapaglikha.

Sa kabilang banda, ang paghibik ay isang pakikipag-ugnayan, pakikiusap, at paghingi.  Sa Roma 8:26, nakasaad: “At gayon din naman ang Espiritu ay tumutulong sa ating kahinaan: sapagka’t hindi tayo marunong manalangin ng nararapat; nguni’t ang Espiritu rin ang namamagitan dahil sa atin ng mga hibik na hindi maisasaysay sa pananalita”.  Ang Espiritu ay nakikiusap sa Diyos para sa ating kalagayan, kapakanan.  Siya ang namamagitan para sa atin. Kung magkagayon, nakikiusap siya sa Ama, at nakikiusap din sa atin. 

Sa pamamagitan ng Banal na Hapunan, ang Espiritu ay nakikiusap sa bawat isa sa atin na magpatuloy tayo sa kabanalan kung saan tayo tinawag ng Dios sa pamamagitan ng dugo ni Kristo.  Gayon din nakikiusap ang Espiritu sa Diyos na marapatin niya tayong maging katanggap-tanggap sa kanya. Marapat lamang na ating pakinggan ang paghibik ng Espiritu sa atin sa pamamagitan ng ating pagtanggap ng tinapay at alak.  At ating italaga ang sarili sa pamamagitan din ng ating paghibik sa Espiritu.

 

  1. Pagsasama-sama ng mga Mananampalataya

Sa isang tahanan, ang dulang ay napakahalaga.  Dahil dito nagkakatipon ang magkakasambahay.  Dito nila tinatamasa at pinakikinabangan ang anumang pagpapala na pinaghirapan ng buong sangbahayan.  Ang kabawasan ng kaanib sa dulang ay nangangahulugang may nanghina, marahil sa kalusugan, sa aspetong psychological o anumang bagay na bumabagabag at humahadlang sa pakikisalo at pakikisalamuha. Ang mga malalang karamdaman ng mga mahihina ay dapat tugunan ng malalakas.

Dito rin nila maisasaayos ang anumang gusot o sigalot ng sinumang kaanib.  Sa dulang kahit may nagtatampo ang mahalaga ay makisalo sa anumang pagpapala.  Sa dulang kahit may hinanakit sa kasambahay ang mahalaga ay makisama sa ikasusundo ng buong sambahayan.

Ang Banal na Hapunan ay isang larawan ng pagsasamasama ng mga mananampalataya sa kabila ng kanilang individual differences. Sa kabila ng magkakaibang paninindigan at pagtingin sa isang bagay, sa kabila ng pag-aalilangan sa isa’t-isa, ay magagawang magkaisa ang Iglesia upang isulong ang mga layunin.  Ang sambayanan ay maaaring magkaisa para sa ikauunlad at ikalalakas ng bawat kaanib.  Sa dulang ng Panginoon, ito’y larawan ng paghahari ng Diyos at ng isang bagong pamayanan kung saan naroon ang pagkakasundo at pagkabuklod ng pag-ibig ng Diyos.  Ang dating pagkatao na puno ng pagkakahati-hati at pagkamakasarili ay binago at patuloy na binabago ng Diyos para sa isang pamayanang aktibong namumuhay para sa buhay na ganap at kasiya-siya.

Masasabi nating ang Banal na Hapunan ay patikim (foretaste) ng kaharian ng Diyos kung madama natin ang kahalagahan ng bawat isa.  Ang narating natin sa kaalaman, mga kasaganaan natin sa mga materyal na bagay, mga lahi natin, ang mga katanyagan natin ay hindi hadlang sa malaya at makabuluhang ugnayan; bagkus ang mga ito ay kasangkapan ng Diyos upang ang mahihina, ang mga walang kaya sa buhay, ang mga taong hindi pinapansin ay mabibigyang puwang at halaga.  Ang iisang uri at lasa ng tinapay, ang iisang uri at lasa ng alak para sa lahat ng nakibahagi o nakisalo ay kapahayagan ng pantay-pantay na pagtingin ng Diyos sa lahat. 

 

LEARNERS’ ACTIVITY:   Magsagawa ng repleksyon hinggil sa dalawang sakramento na kinikilala ng UCCP

           

PART 2 – A Study on the UCCP Statement of Faith

Ang Kapahayagan ng Pananampalatayang UCCP

SUMASAMPALATAYA KAMI
Sa IISANG DIOS: Manlilikha, Tagapagligtas at Gabay na siyang nagkakaloob ng kaayusan, layunin, kahulugan at kaganapan sa sangnilikha.  Na kay KRISTO JESUS, ipinanganak ni Maria, Dios na nagkatawang tao at siyang makapangyarihang Panginoon ng buhay at kasaysayan.  Na sa BANAL NA ESPIRITU ay naririto sa sanlibutan, nagbibigay kapangyarihan at gumagabay sa mga mananampalataya upang maunawan at maipamuhay ang pananampalataya kay Kristo.

SUMASAMPALATAYA KAMI
Na ang TAO ay nilikha sa larawan ng Dios, itinalaga sa pamayanan kasama ng Dios, ng kaniyang kapwa at ng sangnilikha.  Na sa pagsuway ay naging makasalanan, sa biyaya dahilan sa pananampalataya kay HesuKristo ay iniligtas.  Na sa pagkakatiwala ng Dios sa sangnilikha ay tinawag na lumahok sa pagtatatag ng isang makatarungan at mahabaging kaayusang panlipunan.

SUMASAMPALATAYA KAMI
Na ang IGLESIA ay isang katawan ni Kristo, ang pamayanan ng mga taong ipinagkasundo sa Dios sa pamamagitan ni Kristo Hesus at pinagkatiwalaan ng ministeryo ng Dios.

SUMASAMPALATAYA KAMI
Na ang BANAL NA KASULATAN ay matapat at kinasihang saksi ng Dios sa kanyang pagpapakilala sa pamamagitan ni Kristo Hesus at sa kasaysayan upang magbigay liwanag, gumabay, magtuwid at magturo sa mga mananampalataya sa kanilang pananampalataya at pagsaksi.

 SUMASAMPALATAYA KAMI
Na ang Dios ay kumikilos upang gawing isang bagong nilalang kay Kristo ang bawat tao at ang buong daigdig na maging kanyang kaharian kung saan ang pag-ibig, katarungan at kapayapaan ay naghahari. 

Ang KAHARIAN NG DIOS ay naroroon kung saan ang pananampalataya kay Kristo Hesus ay ibinabahagi, ang pagpapagaling ay ibinibigay sa mga may sakit, ang pagkain ay ibinibigay sa nangagugutom, ang liwanag ay ibinibigay sa mga bulag at ang kalayaan ay ibinibigay sa mga bilanggo at inaapi.

SUMASAMPALATAYA KAMI
Na sa PAGKABUHAY MULI ni Kristo Hesus ay nagapi niya ang kamatayan at nagbigay katiyakan sa mga mananampalataya ng buhay sa kabila ng kamatayan.  At tumitingin kami sa hinaharap sa kanyang PAGBABALIK ng buong kaganapan at kaluwalhatian upang gawing bago ang sangnilikha at tipunin ang lahat ng mananampalataya sa ilalim ng kanyang paghahari.Amen.

(Revised in 1992 by the UCCP Faith and Order Committee)

WHY WE ARE UCCP
(Song)

We believe in one God, Creator, Redeemer, Sustainer of everyone’s life
In Jesus Christ, God became human and rules as Lord of lords
In Spirit, God guides us all along.

 Refrain:
That’s why we are UCCP
It taught us just what the Lord had said
To live a life in community with God and all
Assured of life even after death
No more sorrow and no more defeat
There’s only love, justice and peace—all creation new.

 The kingdom of God is present where faith in Christ is shared
Where healing is given to the sick;
Where food is bestowed to the hungry and light is to the blind;
And freedom for captives and oppressed.

(Repeat Refrain)

 There’s only love, justice and peace… UCCP!

 

 

========================================================

 

 

References:

 

Dingayan, Luna L. “A Catechetical Guide on the UCCP Statement of Faith.” Baguio City: Ecumenical Theological Seminary.

 

Faith and Order Commission, UCCP. Unless a Seed Falls and Dies: Commentaries on the UCCP Statement of Faith. Manila: UCCP. 2010.

 

Manwal Para sa Kumpirmasyon, South Luzon Jurisdiction, UCCP.

 

Niguidula, Lydia N. Celebration: A Sourcebook for Christian Worship. Quezon City: New Day Publishers, 2004.

 

 

 

———————-

1Inihanda nina Rev. Jimmy Dolo at Rev. Leiza Dolo

Revised September 13,  2018

 

Lay Formation Program Syllabus-Bible

TOPIC:          BIBLE

 TITLE:         “THE BOOK OF ALL BOOKS”

Lay Formation Program Syllabus-Bible

 DESCRIPTION:

Ang pag-aaral tungkol sa Bibliya ay tumatalakay sa Banal na Kasulatan bilang aklat na kinasihan ng Banalin na Espiritu at nagpapahayag ng ugnayan ng Diyos sa tao sa pamamagitan ng kasaysayan ng mga Israelita bilang baying pinili ng Diyos hanggang sa pagtagos ng ugnayang ito maging sa mga taong sumampalataya kay Kristo.


OBJECTIVES:

General:

Matutuhan, maunawaan at maisapamuhay ang pag-ibig at pagliligtas ng Diyos sa sangkatauhan sa pamamagitan ng Banal na Kasulatan.

 

Specific:

  1. Maunawaan ang Banal na Kasulatan sa kanyang orihinal na konteksto mula sa kasaysayan kanyang pagkabuo hanggang sa kanyang pag-aangkop sa kasalukayang panahon.
  2. Makaugalian ng mga mag-aaral ang magsaliksik, magbulay ng Banal na Kasulatan tungo sa pagbabago ng indibiduwal na buhay, buhay ng sambayanan, Iglesya at pamayanan.
  3. Maging kagami-gamit sa ministeryo ng Iglesya sa pamamagitan ng pagtuturo at pangangaral.

 

OUTLINE:

  1. Nature and Characteristics of the Bible
  2. Stages in the Development of Bible Writings
  • Three-Way Understanding of the Bible
  1. The Biblical Writers
  2. The Biblical Story
  3. The framework of Social Analysis Applied to Biblical Studies
  • Understanding the Philippine Historical Context of Biblical


Interpretation

 REQUIREMENTS:

Magsulat ng isang reflection paper ( minimum of 150 words) hinggil sa makahulugang kaalamang natuklasan ng mag-aaral hinggil sa Bibliya.

 

REFERENCES:

Capulong, N. C.  “We believe … in the Holy Bible”. Reprinted from Like a

        Mustard Seed: Commentaries on the UCCP Statement of Faith, 1987.

 Capulong, N. C. “Like a Two-Edged Sword”.

 Dingayan, L. l. Bible in Context (12 Modules).

Edwards, B. Library Forms and Biblical Interpretation.

Harper and Row. Introduction to the Bible.

 

THE BIBLE:  THE BOOK OF ALL BOOKS

 

I. NATURE AND CHARACTERISTICS OF THE BIBLE

1. Living Word of God

The Bible is the Word of God, but it is not the words of God. Within its words is housed the Word, which is changeless and eternal.

2. Affirmation of Faith

The Bible is a book of history but it does not claim to be objective history, with its primary focus on the covenantal relationship of God with people. It, therefore, views and interprets historical events from within the context of that faith relationship.

3. Protest Writing

It is a written record of protests against the abuses and oppression of empires (Exodus 3), the idolatry and apostasy of the monarchs (Micah 3), the hypocrisies of the political-religious leaders (Amos 5; Matthew 23), and so on.

4. Minority Report

It is written from the point of view of a persecuted minority, who are struggling to be faithful to their God in the midst of powerful empires that dominates their land and people.

5. Library

The Bible is a library. A literal meaning of the word “bible” is “book of books”.  It is 66 books for Protestants, 73 for Catholics.

The 39 books of the Old Testament tell the story of God’s dealings with Israel and the 27 books of the New Testament tell the story of Jesus and the church that followed Him.

To call the Bible a “library” means that there are different types of literature between its two covers. There is drama, history, law code, song, and poetry. There are gospels, parables, letters, and more.

6. Language of Relationship

The Bible is more concerned with “the why” questions of life than “the how” questions. Thus, it is not a science book. It is written from within the worldviews of its writers, a worldview quite different from that of the present day. Nonetheless, it claims that God is God of all creation, that Christ’s crucifixion and resurrection have cosmic implications, and that people are an integral part of creation, as well as called to be stewards of it.

7. Product of Life Experience and Faith

The Biblical people lived their religion within the drama of life, long before there was a written Bible. Out of this, lived faith inspired writers to put together their traditions and wrote books which became their sacred Scriptures.

 

II. Levels or Categories of the Word of God

Capulong, in his “Two Edged Sword”,  enumerated the following levels or categories of the Word of God:

  1.  The Creative Word (Genesis 1 – The Creation Story)

When God speaks the Word, “Let there be light, and so on …” then it  become so. Our life, our environment, our world, the whole universe, our total existence have all come to be mainly because of the Word of God that creates and now sustains us. This is the Word that creates and gives life and sustains it, as we can see in the creation story in both Genesis 1 and 2. Without this creating, sustaining Word of God, we are nothing,.

  1. The Prophetic Word

The Hebrew term for the “word” that is uttered by God to create through speech (dabhar Elohim – word of God) is actually the same term used in creating events in history and judging it. When the prophet makes the announcement, “Thus says the Lord … !” (kho dabhar YHWH), the prophet in effect becomes the very mouthpiece through which the Lord speaks. The announcements can be in terms of judgment, or salvation, condemnation or forgiveness, denunciation or restoration, punishment or assurance of hope and comfort. These  can very well seen in the books of Hosea, Micah, Habakkuk and others.

  1. The Wisdom Counsel (hokmah)

This is the word spoken through the wise men and women as seen in the Books of Proverbs, mainly addressed to the young, to train them proper manners, values and priorities and mature decision making. The goal is for the attainment of life that is at peace with each other in the community and with their environment. This is the word that teaches various community affirming values such as respect for elders, frugality, true friendship, and proper moral conduct, kindness and compassion towards the poor. It teaches also the traits of a good leader, the fear of the Lord as the real beginning of wisdom.

  1. The Word of God Revealed in Person, Jesus Christ (Logos)

Thus, Jesus Christ, for all believers, becomes the most complete, most authentic, most profound word by God. Jesus Christ is the Word of God, that has become flesh (John 1: 1, 14). This is also very eloquently stated  in John 1: 1-3  “We declare to you what was from the beginning, what we have heard, what we have seen with our eyes, what we have looked at and touched with our hands, concerning the word of life – this life was revealed, and we have seen it and testify to it, and declare to you the eternal life that was with the Father and was revealed to us” (NRSV). He is the Word that was not only uttered and heard but has been seen, and encountered concretely, and faithfully witnessed to by His disciples.

 

III. STAGES IN THE DEVELOPMENT OF BIBLE WRITING

1. Oral Tradition

The Bible did not miraculously fall down from heaven; it is a product of a long process of development from the oral stage to its present form. It started as stories of people’s encounter with the living God, preserved in the collective memory of the community. These stories were orally transmitted from one generation to another. They were remembered, especially in celebrations (Deuteronomy 26: 4– 10; Luke 22: 14-23), in the preaching, teaching or in responding in the community of faith.

2. Written Tradition

The stories of faith now recorded in the Old Testament, which were handed down from one generation to another, were finally put down into writing: firstly, in very crude forms, like in  tablets of stones, barks of trees, skins of animals or papyrus sheets. Later on, they were preserved in scrolls. The stories were written independently from each other. These independent writings were then compiled, edited and formed into books.

3. Canonization

Canon comes the Hebrew word Kaneh, which means a reed. A reed can be used to measure something. The Greek word for it, Kanon, means a measuring rod. Applied to the Bible, the term canon refers to a norm of revealed truth, a rule of faith.

4. Translation

The Old Testament was written, for the most part, in Hebrew. A few sections were written in Aramaic, a sister language of Hebrew. Some of the later books of Apocrypa were composed in Greek. The whole of the Old Testament was translated into Greek about 200 years before Christ. It was known as Septuagint. It literally means seventy, the number of Jewish scholars who, according to an ancient legend, did the translation.

The Septuagint was used by Christian missionaries, such as Paul, among Greek-speaking non-Christians.

The whole New Testament, on the other hand, was written in Greek.

 

THREE-WAY UNDERSTANDING OF THE BIBLE

 1. The Bible may be understood on the theological level as the Word of God, and as a witness to an affirmation of faith in the God who is revealed in its pages. The Bible is understood in primarily theological concepts. The Bible is a document that records the deep theological reflections of the people of God, their confession of faith in this God whom they recognize, from Genesis, as the sole Lord ofthe creator of the heavens and the earth, to Revelation, as the great judge and re-creator of all that is. Through the pages of these documents, God’s people are also making the confession of their faith in a God who acts in history in order to save and liberate the oppressed,  and who came to identify himself with His own people. The Bible easily becomes the source of the most profound theological expression of God’s people.

2. The Bible may be understood on the textual level, as literature, that is as the word that is expressed and recorded by his people in typical literary forms of expression, such as historical narrative, poetry or song, prophetic oracle or sayings, or proverbs, parables, epistles, and many others. Each literary form reflects a particular cultural background and historical situation to which the Word of God is initially addressed. The form of the literature of Biblical material also provides a very important key in understanding the original cultural and historical background of the material and in eventually at arriving the message of the text.

3. The Bible on the historical level, being the Word of God that is incased in a particular culturally bound literary form, may also be understood as a record of history. It records the history of Israel as a nation and as people of God. As such Biblical literature, even as it contains the Word of God, also contains records of events portraying the origins, the rise, fall, and the reconstitution of Israel as a nation, and the birth of Christianity as a religion. The Bible presents itself as a history of a people, even as it may also be seen as a history of ideas and of faith, as well as a collection of varied forms of literature.

 

THE BIBLICAL WRITERS

Old Testament or Hebrew Bible

  1. Yahwist (from Yaweh) – 950 – 920 BCE
  2. Elohist (from Elohim) –  875 – 800 BCE
  3. Deuteronimist (from Deuter meaning second & nomos meaning law)

– 700 – 650 BCE

  1. Priestly (from Priests) – 580 – 540 BCE (Babylonian Exile)
  2. Wisdom Writers – 538 – 333 BCE
  3. Apocalyptic Writers – 330 –    63 BCE (Greek period)
  4. Prophetic Writers

New Testament or Christian Testament             

  1. Paul – 50 – 70 CE
  2. Mark – 70 CE/Rome
  3. Matthew – 80 – 90 CE
  4. Luke – 80 – 90 CE
  5. John – 95 – 100 CE
  6. Writer of Peter – 64 CE
  7. Writer of Hebrews – 70 CE
  8. James – 60 – 80 CE
  9. Jude – 80 – 90 CE
  10. Writer of Revelation – 96 CE
  11. Writer of the Johannine Letter  (I, II, III) – 100 CE
  12. Writer of II Peter – 100 CE

 

  1. THE BIBLICAL STORY

Genesis- A pre-historical set of tales and sagas.

  • Creation stories; Pre-Israel Sagas; Noah; Abraham; Jacob; Isaac; Joseph to Egypt

Exodus– Calling of Moses; Exodus from Egypt; Journey in Wilderness; Receiving the Law

Leviticus– Levitical laws (laws of the Levite priesthood)

Numbers– In the wilderness (40 years of wandering and the sending of 12 spies into Canaan

Deuteronomy– The Second Law, a re-interpretation of the events of the Exodus,the Law, the wilderness and settlement in a way that supported a centralized location for worship- the temple.

Joshua– The settlement of Canaan

Judges– Stories of tribal heroes and how they held unto their territory

Ruth– The story of David’s ancestry from a Canaanite grandmother

1 Samuel– The story of the prophet Samuel and the rise of Israel’s first king, King Saul.

II Samuel– The story of David’s unification of the 12 tribes and his protection of the nation against invaders.

I & II Kings– The story of Solomon through the civil war that divided the kingdom. It continues of the history with the destruction of Israel’s northern kingdom by Assyria (721 BCE) and the exile of the southern kingdom to Babylon (586 BCE). With Elijah and Elisha as prophets.

Chronicles– Tells the stories of Israel from the creation of the world down to the beginnings of the Persian Empire, with special emphasis upon the rise of the Davidic Kingdom, Solomon’s rule, the divided kingdom and the exile until the Persian King, King Cyrus, allows them to return.

Ezra & Nehemiah– Tell the building of the Jewish culture around the temple, following  the return of the exiles to Judah.

Esther– A tale of Esther who protests the Jews from persecution during the reign of the Persians.

Job– Its setting is “in the land of Ur” (Job 1:1), which probably means the great Syrian desert east and northeast of Palestine. It deals with the timeless, universal problem of human suffering. In literary form, it is a majestic drama addressing the lofty subject of God’s dealings with men.

The Psalms–  Sort of hymnal for the Israelites. About half of the 150 psalms are attributed to David, but most of the others are anonymous.

The Book of Proverbs– A collection of collections of wisdom , sayings written by Solomon gathered over a considerable period of time.

Ecclesiastes, The Preacher– Is credited to the “Son of David, King of Jerusalem” (1:1). Its  main is sounded at once: “Vanity of vanities, saith the Preacher, vanity of vanities; all is vanity” (1:2). “Vanity” literally means emptiness.

Songs of Solomon- Commonly referred to as Canticles. It is also attributed to this king (1:1). In typical Oriental language, it describes the joy of marital love.

Isaiah– The ministry of Isaiah is dated from about 740 BCE. He prophesied in the southern kingdom of Judah and presumably wrote his matchless book near the close of this period. There is little doubt that most of the first 39 chapters come from the mouth of the prophet Isaiah who advised King Hezekiah during the Assyrian attacks. Chapters 36 – 39, consist largely of historical records of the invasion and Hezekiah’s response to it. Part of Chapters 40 – 66 deals with the exile of Judah in Babylon and the rest addresses the Jews in Judah.

Hosea– Contemporary with Isaiah (750 – 736 BCE) who prophesied in the northern kingdom of Israel. He made a dramatic plea to the Lord’s wife, Israel, to return to her rightful husband, leaving the false gods. But it was in vain.

Amos– Maybe the earliest of the writing prophets; he is perhaps to be dated around 760 BCE. His emphasis was on social righteousness. He preached in North Israel, especially in Bethel.

Micah– The date of the ministry of Micah is the same as that of Isaiah (740 – 700 BCE). He, too, prophesied in the southern kingdom of Judah. In common with Amos, he struck out vigorously against the oppression of the poor. Also included as contemporaries are Joel, Obadiah and Jonah in this period.

Jeremiah– Prophesied during the last 40 years of the southern kingdom of Judah (626 – 586 BCE). He is called “the weeping prophet” (9:1). The prophet’s visions and messages were written down and the result is the largest book in the Bible.

Ezekiel– He was the Lord’s prophet to His people in Babylonian captivity. Taken in an early deportation, he apparently ministered 22 years (593 – 571BCE). Described a future ideal state of Israel. The book is highly apocalyptic.

Daniel– Prophesied in Babylonia (606 – 536 BCE). The book of Daniel is the apocalypse of the Old Testament though there are apocalyptic elements in other books like Ezekiel.

Joel- 3rd or 4th century. Vividly described a terrifying plague of locusts. Then he makes a two-fold application to the coming punishment of Judah and to “ the day of the Lord”. The latter expression is the key phrase of this book.

Jonah– Ministered during the reign of Jeroboam II of Israel (787 – 747 BCE). Told to warn Nineveh of its impending doom, he tried to run away. When Nineveh repented, he complained. The book shows the folly of racial pride, and also God’s love for humanity.

Nahum– Generally between 663 – 612 BCE. He predicted the destruction of Nineveh, which took place in the latter year. Israel’s ancient foe, Assyria, was finally punished for her sins when her capital city fell.

Habakkuk– Prophesied in the same 7th century, near the end (603 BCE). He foretold the coming punishment of Judah by the Babylonians.

Zephaniah– About 625 BCE, he blasted out against the idolatry of Judah.

Haggai & Zechariah– Both began their ministry at the same time (520 BCE).

Malachi– Around 450 BCE. It is the last book of the Old Testament. The name means “my messenger”. Looking across the four centuries ahead, he predicted the coming of the Messiah.

The Jews arranged their sacred books into three groups: the Law, the Prophets, and the Writings. The Law consisted of the Pentateuch, the five books from Genesis to Deuteronomy. The Jews attached great importance to this section because it contained the laws given by God to Moses and also the record of Israel’s early history.

The Prophets is divided into two groups, the “former” and the “latter” prophets. This section contained messages of men like Isaiah, Jeremiah and Ezekiel, as well as historical books of Joshua, Samuel and Kings.

The Writings included some later books of history (Ezra, Nehemiah, Chronicles), the Psalms, the apocalyptic Daniel and the wisdom books of Job, Proverbs and Ecclesiastes.

We cannot know for certain how the Old Testament Books were collected into their present order. It is possible that the scribe Ezra, whose story is in the biblical book Ezra, or other people during his lifetime (the 5th century BCE) were engaged in arranging  and collecting these sacred books together. This is strongly held in Jewish tradition. But collections of parts of Pentateuch, some of the messages of the prophets and some psalms and proverbs are known to have existed much earlier than this.


Between the Testaments, the following took place:

  • The rise of Greece (336 BCE)
  • Judah under Ptolemies (323 -198 BCE)
  • Judah under the Greeks (175 -163 BCE)
  • The Maccabean Revolt (167 -142 BCE)
  • The Conquest of Galilee (104 BCE – 76 CE)
  • The Roman Influence (63 CE)
  • The Zealot Movement (66 CE)
  • The Destruction of the Temple (70 CE)
  • The Defeat of the Jews (73 CE)

For 500 years, the Jews have rarely been their own masters in the land of Israel. Even when King Cyrus of Persia had released them from captivity in Babylonia, they were soon subject to the Greeks and the Romans. The nation groaned under the burden of taxes paid to a foreign power and of being forced to take part in activities reflecting an alien culture. During the 200 years before Christ,  came stirrings of hope for a Messiah who would deliver them from the oppressors but when Jesus was born, He was not recognized as the deliverer He later claimed to be. He was crucified as a blasphemer for he claimed to be able to release people from the greater oppression of their own failure to live as  God had intended they should. But from that event has sprung the Christian faith, and the claim that Jesus, though crucified, still lives on.

 

The Birth of Christianity

 1. Jesus and His World

  • Jesus’ birth
  • Jesus in Nazareth
  • Jesus, the teacher in Galilee
  • The road to Jerusalem
  • The resurrection

2. The First Christians

  • The Christ is born
  • The Church begins to grow
  • Jews and Christians

3. Paul, the Traveler

  • Saul at Tarsus (CE 1)
  • The first journey (CE 46–47)
  • The second journey (CE 50–52)
  • The third journey (CE 52–56)
  • Jerusalem in Rome (CE 60–61)

Just as the Jews believed that God had uniquely inspired their Scriptures, so the first Christians attributed a similar quality to some of their writings. By CE 200, all the churches recognized the Four Gospels as the official records of Jesus’ life and teachings. Some of Paul’s letters to individual churches  had also come  to be recognized as being necessary to the development of the whole church. It was only later that the remaining books of the New Testament became generally accepted.

The book of Revelation, for instance, was known in the 2nd century but not widely used by Christians until the 3rd century. The letter to the Hebrews was not generally recognized as “scripture” by the churches in the west (Italy and parts of Europe) until the 4th century, partly because of doubts as to whether Paul wrote it. After some three centuries of discussion, during which writings had a unique authority for Christian faith and conduct, the “canon” or list of accepted books was confirmed by meetings of church leaders. The Council of Laodicea (CE 363) accepted the New Testament as it now stands with the exception of Revelation. In CE 367, a letter from Bishop Athanasius of Alexandria cited a list of books identical to our New Testament, and the list was officially recognized at the Council of Carthage (CE 397).

FRAMEWORK OF SOCIAL ANALYSIS APPLIED TO BIBLICAL STUDIES

I. Importance of Social Analysis in Biblical Study

  1. Relevance of Biblical Interpretation

A biblical interpretation should be relevant to people’s life situations. It should respond to their needs, hopes and aspirations. Social analysis helps the interpreter make relevant connections between the biblical reality and the present reality.

  1. Missionary Imperative

The goal of studying, interpreting, and proclaiming Biblical truths is no other than the  transformation of persons and communities. Hence, it is important to seriously study what needs to be transformed. Social analysis guides the interpreter in discovering what needs to be changed, not only in the human person but in society, as well.

  1. Human Beings as Social Beings

Human things are created to live alone by themselves, but to live in community with God, with their fellow human and with the rest of God’s creation (Genesis 1). It is our right relationship with our fellow human beings that our humanity find meaning and fulfillment. Hence, it is important to study human relationship in society.

  1. Steps in Analyzing Society
  2. Standpoint/Perspective

From what/whose standpoint are we looking at society? Is it from the perspective of the powerful or from the perspective of the powerless? Our standpoint affects very much the results of our social analysis, as well as the solutions we are to propose. We must be clear and sure of our standpoint at the very start.

 

Illustration 1

Standpoint Jesus’ Time Our Time
Powerful Romans, Herodians, Religious leaders, rich landowners, etc. MNC’s, landlords, political and religious leaders, etc.
Powerless Poor, beggars, sick, prostitutes, etc. Peasants, workers, urban poor, tribal people, etc.

 

Questions:

  • From what/whose standpoint did Jesus view his own society? Examine Jesus’ life and ministry. Take note that Jesus’ preaching is like a two-edged sword, good news to poor and powerless (cf. Matthew 11), but bad news to the rich and powerful (cf. Matthew 23).
  • From what/whose standpoint are we looking at our own society? Try to examine our own life and ministry.

2. Facts

Our standpoint should be based not on hearsay, but on solid facts. Facts can be verified by experience or research. In Biblical terminology, they can be “seen and heard” (cf. Exodus 3:15; Acts 4:19-20). Sometimes, our standpoint changes due to our encounter with the facts in life (e.g. exposure to concrete life situations). Many rich or middle class people have opted to deny themselves, carry their own cross, and follow the path of servanthood for the poor and powerless due to their encounter with the facts of life.

Illustration 2

Standpoint Jesus’ Time Our Time
Hearsay Matthew 11:4-5

Jesus is not the Messiah

Globalization is good news to the poor
Facts What people are seeing and hearing:

·         the blind can see

·         the lame can walk

·         the sick are cured

·         the deaf can hear

·         the dead are brought back to life

·         the good news is preached to the poor

Effects of globalization:

·         liberalization

·         deregulation

·         privatization

Effects to the poor:

·         massive land conversion

·         displacement

·         high prices

·         etc.

 

  1. System

The interrelationship of facts constitute a system. There are at least three systems operating in a given society, namely: economic, political, and cultural. Some social analysis would separate religion from the cultural system and consider it a superstructure.

  1. Economic

Questions to be asked

  • Who owns the wealth or material resources of a given society?
  • How is the wealth distributed?

This is the determinant factor in a given society. It determines society’s

situation and destiny.

 

Illustration 3

Economic System Jesus’ Time Our Time
Indicators Poverty Poverty
Immediate cause Sin Laziness
Root causes Jewish law

Unequal distribution of wealth

Roman imperial rule

Corruption in the bureaucracy

Unequal distribution of

wealth

Foreign domination

 

  1. Political

Questions to be asked:

  • Who controls the state machinery?
  • Who is in power?
  • Who defines who is in and who is out?

This is the dominant factor in  a given society.

 

Illustration 4

Economic System Jesus’ Time Our Time
Who is in control? Obedience of the law U.S., traditional politicians
Worst expressions of control Crucifixion,  stoning Summary execution, name calling

 

  1. Cultural

Questions to be asked:

  • Who directs?
  • Who justifies?

 

This is the justifying factor of a given society. It provides justification for the

economic and political systems through education, mass media, and religion – the three vehicles of culture. Take note that those who own are the same people who control and direct the destiny of a given society. A cultural system, however, has also progressive elements in it. Education, mass media, and religion can be used to justify or change a status quo.

 

Illustration 5

Cultural System Jesus’ Time Our Time
Value Obedience to the law Obedience to authorities
Vehicles of culture Religion Religion, mass media

 

  1. Structure

The interrelationship of the social systems constitutes a social structure. This is controlled by the political system, determined by the economic system, and justified by the cultural system. Now, where does social transformation come from? How can Christians be instrument of social transformation?

 

  1. Process of Transformation

 

  1. Source

Transformation comes from the people themselves, the victims of the social structures. They are the ones opting for change. To establish God’s kingdom, Jesus went to the people.

 

  1. Process

In order for the people to be a strong force for social change, they must be aware of the “truth that will set them free’, bond themselves together in unity and love and do something to bring about genuine change.


UNDERSTANDING THE PHILIPPINE HISTORICAL CONTEXT OF BIBLICAL INTERPRETATION

Brian Edwards, in his “Library Forms and Biblical Interpretation, states that the Bible is a box of treasure. It is full of things of great value, but it requires a key to unlock it. The key to unlock the Bible is within the reach of everyone and not just a special group of people with expert training – although training and experience certainly help us to use the key with greater ease and accuracy. This key is knowing the principles of interpreting the Bible, or hermeneutics. Hermeneutics comes a Greek word meaning “interpreter” .

Many people forget that the Bible, like any other book, must be understood according to certain rules. We are using most of these rules everyday when we read books, letters, or even newspaper. When a friend tells us that she “cried all night”, or the radio claims that “ the whole town was angry”, we do not seriously imagine that our friend sobbed without interruption for eight hours or that there was not even one person in the town who was not pleased with the news that annoyed most of the citizens. We have used the key of hermeneutics to unlock the statements made.

The Bible as a book must be interpreted sensibly, and as God’s book, it must be interpreted spiritually. Many of the attacks made upon the Bible by its critics are due to a misunderstanding of proper interpretation. An obvious and simple example is when people criticize the Bible for being unscientific when it speaks of the sun rising and setting (for example, Genesis 15:12, 17; 19:23). We all know that this is a convenient expression that is used the world over, or it is not intended as a scientific description of the relationship of the sun to the earth. Even the weather forecasters refer to sunset and sunrise.

The interpretation of the Scripture is a vital subject. It is important as the doctrine of verbal inerrancy itself. There is no value in being able to say, “These are the Words of God”, if we proceed to interpret them in a way directly the opposite of God’s intention. We are answerable to God if we abuse His Word in this way. In the history of the Christian church, there have been many leaders who have interpreted the Scripture in a fanciful or even ridiculous fashion and, as a result, have completely missed its clear teaching. The Reformers looked first for the literal or historical meaning of Scripture and only for an allegorical interpretation where this was allowed by Scripture itself.

Hermeneutics is not a matter of theory; it always has a practical application. Hermeneutics follows exegesis. Exegesis comes from another Greek word meaning “to explain”. The preacher and Bible teacher must be an exegete in order to understand the meaning of the text before he can interpret it and apply it to the lives of those listening. But he cannot explain or apply the Scripture unless he has clear principles for interpreting it.

Much of the Bible is plain, and anyone with a little common sense can understand it, but some of it is hard to grasp; at times there is a fuller or deeper meaning that is not immediately obvious. Both the prophet Isaiah and Jesus himself reminded us that it is one thing to hear the Word of God, but quite another to understand it (Isaiah 6:9-10; Matthew 13:13-15).

The Bible is God’s book, and it has its stamp of authority across it. His Word is authoritative – not our particular interpretation of it. God has given us rules by which we can rightly understand His Word. They are not hard to follow and they are within the reach of everyone who prayerfully and carefully uses them as a key to interpret this treasure box. Interpret the Bible sensibly and spiritually. Make it relevant; not ridiculous. Ask for the help of God’s Holy Spirit because He is  the reliable interpreter of His own book.