Sermons .

Pedro, Ay-ayatennak kadi?

Pedro, Ay-ayatennak kadi?
Juan 21:1-18

I. PAKAUNA

Ti ayat nga awan pagkurangan na ket nagdanunan ngem di na kayat nga saoen nga awan urayenna nga resulta ti inna nagbannogan wenno nagrigatan.

Iti Juan 3:16 paneknekanna nga ti pannakaisalakan ket saan laeng nga manipud iti Mangisalakan no di ket manipud met iti agpaisalakan wenno maisalakan. Isu ti kayatna nga saoen ti, “tapno siasinoman a mamati saan a madusa no di ket adda biagna nga agnanayon”.

Kayatna a saoen, inted ti Dios ti anakna  a bugbugtong tapno itedna ti pannakaisalakan ngem no awan ti mamati, awan ti maisalakan.

Kasta met iti teksto tayo ita nga aldaw, ti nagayat iti awan pagkuranganna ket salsaludusdenna no diay inayatna ken ay-ayatenna ket ay-ayatenna met isuna. Nalawag nga makita kadagiti sarita a kunana, “Pedro, ay-ayatennak kadi?”

Nalaka nga saritaen ti “ayayatenka” ngem narigat nga aramiden dagiti pammaneknek tapno maipakita ken maiparikna ti ayat.

Ngarud, padasentay nga suruten no ania ti kayat ti Dios nga ipakaawat kadatayo manipud iti napili nga teksto tayo ita nga aldaw.

II. Ti Ayat maipakaamo iti dua a pamay-an

1. Babaen ti sao

Ti saludsod, dungdungoennak kadi, Pedro?  Ti sungbat, wen Apo ammom nga ayayatenka.

Nalawag ti sao ni Jesus idi kinunana kadagiti sisasango kenkuana, “ayatem ti Apo a Dios mo iti amin a pusom ken panunotmo”

Ti sao nga ‘ammom nga ayayatenka’ ket saan nga makita sa tao laeng. Nalaka nga ibaga wenno isawang. Uray ulitulitem nga ibaga, libre, awan manglapped kenka.

Mabalin nga pudno, awan ti makaammo no di laeng ti mangibagbaga ta isu ti makin-ammo iti bagina, panunotna, ken puso na. Ngem diay makangkangngeg di na ammo no pudno wenno saan.

Sino ti makabael nga mangrukod iti dayta nga ayat? Daydiay agsasao nga ayayatenka ken ni Apo Dios nga makaammo ken makakita ti panunot, rikna ken puso to tao.

Uray dagiti nagannak mo, dagiti kakabsatmo, dagiti annakmo saan da mga mabalin nga kontraen dayta nga rikna ken panunot. Ni laeng Apo Dios ti mabalin nga mangkontra wenno mangkanunong no pudno wenno saan.

2. Babaen ti aramid

Nayon ti kadaklan nga bilin ket “Ayatem ti Apo a Dios mo iti amin nga pigsam” ken ti sungbat ni Jesus iti deklarasyon ni Pedro, “aywanam dagiti karnerok” ket maymaysa ti kayatna nga saoen.

Daytoy ti ayat nga makita, wenno maimatangan ti mata. ibidensya ti adda iti uneg ti puso ken panunot.

Gapuna nga ti insawang ni Pedro nga “ayayatenka” ket nalawag nga nasungbatan iti “pakanem dagiti karnerok” maysa nga panggunay ken panangimunstra iti ananek-eken ti puso ken panunot.

Saan nga umanay ti sao no di ket masapul ti aramid.  Kaarngi na met laeng ti kinuna ni Apostol Santiago nga awan serserbi ti pammati nga di mabuyugan iti aramid. (Santiago 2:17).

 

III. Karit para iti tunggal maysa

Ti Dios pinaneknekanna ti panagayat na kadagiti tattao. Saan laeng nga iti sao no di ket iti mismo nga biagna nga intedna. Makuna nga ayat nga awan pagkuranganna ta inpategna ti biag ti ayayatenna, aywananna ti biag ti ayayatenna, ken insalakanna ti biag ti ayayatenna.

Ayat nga mangbalbaliw ti biag ang agturong iti naimbag nga kababalin ken mangnanam iti kinauneg ken kaipapanan ti biag.


Para iti pamilya

Kasapulan tayo ita dagiti agasawa nga mangiyesngaw ti panagayatda iti tunggal maysa ngem nalawag nga ti Dios karitenna ti tunggal asawa nga mangpaneknek iti panagayatda babaen ti aramid.

Kasapulan tayo dagiti nagannak nga mangiyesngaw ti panagayatda kadagiti annakda ngem kariten ida ti Dios nga paneknekanda dayta nga panagayat kadagiti annakda babaen ti aramid.

No umadayo nga umdayo ti relasyon ti agasawa ken dagiti anannak kayatna a saoen ti panangipateg ti tunggal asawa iti asawada ken an-annakda agkurang ti pammaneknek. Ti nalawag a pammaneknek ti ayat ket  marikna, makita, mapadasan ken mataginayon.

 

Para iti Dios

Ni Jesus a Mannubbot ti nagsao, ayatem ti Apo a Diosmo iti amin nga isip, puso ken pigsam. Isu met laeng ti nagsaludsud ken Pedro ken nagkuna nga “pakanem, aywanam dagiti karnerok no ayayatennak”.

Ti Dios inayat natayo tapno ayaten tayo met isuna. Daytoy ti mutual love nga makunkuna. Agin-innayat ti agsumbangir ket itdenna ti pannakaisalakan ti nakapkapsut nga partido.

Ti Dios nabileg ket ti ayatna nabileg a mangbalbaliw iti panunot ken aramid ti tao. No ayaten tayo ti Dios adu ti itdenna kadatayo nga sirib tapno ti biag tayo maurnos ken maikkan iti kaipapanan.

Ti ayat nga awan pagkuranganna ket kaarngi na ti linya ti kuryente nga dua, saan nga maymaysa, positive ken negative. No awan ti maysa saan nga mapagsilaw ti bumbilya. No ti Dios ti positive line masapul nga datayo met daydiay negative line wenno ground.

No maiparis tayo iti Dios ti biag tayo agraniag ket ti ayat tayo makita, marikna, mapadasan ti pamilya tayo, ti komunidad tayo ken ti Dios nga pagserservian tayo.

 

The Word of God Preached

Nehemiah 8:1-3, 5-6, 8-10

The Word of God-Bible

Text:

Neh 8:1 And the seventh month came: and the children of Israel were in their cities. And all the people were gathered together as one man to the street which is before the water gate, and they spoke to Esdras the scribe, to bring the book of the law of Moses, which the Lord had commanded to Israel. Neh 8:2 Then Esdras the priest brought the law before the multitude of men and women, and all those that could understand, in the first day of the seventh month. Neh 8:3 And he read it plainly in the street that was before the water gate, from the morning until midday, before the men, and the women, and all those that could understand: and the ears of all the people were attentive to the book. Neh 8:4 And Esdras the scribe stood upon a step of wood, which he had made to speak upon, and there stood by him Mathathias, and Semeia, and Ania, and Uria, and Helcia, and Maasia, on his right hand: and on the left, Phadaia, Misael, and Melchia, and Hasum, and Hasbadana, Zacharia and Mosollam. Neh 8:5 And Esdras opened the book before all the people: for he was above all the people: and when he had opened it, all the people stood. Neh 8:6 And Esdras blessed the Lord the great God: and all the people answered, Amen, amen: lifting up their hands: and they bowed down, and adored God with their faces to the ground. Neh 8:7 Now Josue, and Bani, and Serebia, Jamin, Accub, Sephtai, Odia, Maasia, Celtia, Azarias, Jozabed, Hanan, Phalaia, the Levites, made silence among the people to hear the law: and the people stood in their place. Neh 8:8 And they read in the book of the law of God distinctly and plainly to be understood: and they understood when it was read. Neh 8:9 And Nehemiah (he is Athersatha) and Esdras the priest and scribe, and the Levites who interpreted to all the people, said: This is a holy day to the Lord our God: do not mourn, nor weep: for all the people wept, when they heard the words of the law. Neh 8:10 And he said to them: Go, eat fat meats, and drink sweet wine, and send portions to them that have not prepared for themselves: because it is the holy day of the Lord, and be not sad: for the joy of the Lord is our strength.

Introduction

This day we are celebrating the National Bible Sunday which falls in the third Sunday after the epiphany. The story in our text tells us about the word of God preached by Nehemiah the Prophet, Esdras the priest, the Scribes and the Levites. Let us ponder on the following points that would probably answer the how, where, when, what, to whom of our text today.

Body

I. The word of God preached as requested (vs1)

    • by all people

II. The word of God preached in a designated place (vs3)

    • The street that was before the water gate where the people were gathered

III. The word of God preached in a particular span of time (vs3)

    • From the morning until midday

IV.  The word of God preached to a congregation (vs2)

    • Men
    • Women
    • Children who were old enough to understand

V.  The word of God preached with the people’s actuation and response

    • They stood when the word was opened (vs5)
    • They responded with voice and body actions (vs)

Saying amen
Hands lifted up
Heads bowed down
Faces to the ground

    • They understood it when it was read and interpreted (vs8, 9)

They wept

    • They were challenged to share their blessings to those who have none (vs10).

Conclusion

We have learned valuable things from our ancestors when it comes to their submission to the word of God. They have fully accorded the respect to the preachers and the word of God preached to them.

This respect is not only to their mentors, teachers, and interpreters of the word of God but it is a respect to the God whom they were worshipping.

An orderly manner of being a participant to the community of worship is an indication of submission to God’s small voice by inclining one’s ear, mind and heart.

The people thirsted for the word of God and they cannot just tolerate it. God’s word is intolerable for it seeks its place in the minds and hearts of those who really give a place and time. After hearing the word of God, assimilating it into one’s life the challenge is to live it out. Apply it not only to one’s self but to others and that makes faith a reality and a learning concrete. God must be praised.

Mangagbihis Kayo-Mga Hinirang ng Diyos

Colossians 3:12-17

 I. Sino ang mga hinirang

Sila ang mga banal-ang ibig sabihin nito ay hindi mga taong mga ganap at walang kapintasan ni hindi nagkasala ngunit sila ang mga pinabanal ni Cristo.

Sila ang mga taong kumilala sa kanilang mga kakulangan sa kabanalan ng Diyos. O kaya sila ang mga taong kumilala sa kanilang sarili na nagmalabis sa kapwa tao at ibang nilalang.

Sila ang pinabanal dahil sa pagtanggap kay Cristo bilang handog na nagpawalang sala sa kanila.

Sila ang mga taong naki-ugnay muli sa Diyos sa pamamagitan ni Cristo at itinalaga ang kanilang buhay na sumunod sa katuruan niya.

Sila ang mga Minamahal-sila ang mga taong walang silbi at hindi karapatdapat na mahalin. Sila ang mga taong kaaway ng kanilang sarili, kaaway ng ibang tao at kaaway ng Diyos.

Ang mga taong ito ay inari ng Diyos na walang bayad kundi sa pamamagitan ng pagkupkop nang may pagmamahal.

Sila ang pinag-ukulan ng Diyos ng kanyang dakilang pagmamahal upang maipadama ang kabuluhan ng buhay na hindi nila natatanto sa kanilang sariling pag-iisip at pagkilos. Ngunit sa pamamagitan ng pagmamahal ng Diyos ay makita at magising sila na ang buhay ay mahalaga at may kabuluhan.


II. Kayo Ay Mangagbihis

♦ng isang pusong mahabagin

♦kagandahang loob

♦kababaan

♦kaamuhan

♦ng pagpapahinohod

♦managagtiisan kayo sa isa’t-isa

♦mangagpatawaran kayo sa isa’t-isa

Mahirap hindi nagbibihis kahit ikaw ay naligo dahil pagbalik mo sa iyong damit marahil ikaw ay kakatihin. Maliban sa mangangati ka ay naroon ang amoy ng iyong mga pawis at mga dumi na kumapit sa iyong damit. Hindi mo maikukubli dahil nakakasulasok sa iyong mga kasama.

Ganun din sa pag-uugali mag-aral ka nang mag-aral ng salita ng Diyos kung hindi mo naman isinasabuhay ay para kang lagi naliligo na hindi nagpapalit ng iyong kasuutan.

Ang pagpapalit ng ugali na kailangang tanggalin ay mahalaga dahil ito ang tutumbukin ng salita ng Diyos sa ating buhay. Ang mga ugaling nangangamoy na ay kailangang palitan ng mabango na ugali na kahuhumalingan ng ating kapwa tao.

Sa lahat ng mga nabanggit sa itaas ay puede nating pagsamasamahin ng tatlong grupo lamang at ito ay tinawag ni Apostol Pablo na pang-ibabaw na kasuutan.

 

III. Sa Ibabaw ng Lahat

A. Mangagbihis-ng Pag-ibig na siyang pinakatali ng kasakdalan

Minsan nangaral si Apostol Pablo sa mga Taga Corinto at sinabi sa pinakahuli niyang salita: Datapuwa’t ngayo’y nanatili ang tatlong ito: ang pananampalataya, ang pagasa, at ang pagibig; nguni’t ang pinakadakila sa mga ito ay ang pagibig. 1Co 13:13

Napakahalaga ang lugar ng pag-ibig sa buhay ng mga pinabanal ng Diyos. Walang silbi ang pananampalataya kung wala ang pag-ibig. Wala ring silbi ang pag-asa kung walang pag-ibig din.

Ang pangangaral ni Apostol Pablo sa mga Taga Corinto ay hindi naiiba sa mga Taga Colosas na pangunahin ang pag-ibig sa lahat ng kasuutan o paguugali ng mga pinabanal ng Diyos. Kay Apostol Pablo pag-ibig ang nagpapasakdal ng lahat.

Atin tingnan ang mga iba’t-ibang uri ng pag-ibig at usisain kung alin dito ang sinasabi ni Apostol Pablo.

Philia

Sa salitang Griego ay may pag-ibig na philia, pagibig na storge, pagibig na eros, at pag-ibig na agape

Ang philia ay ang pagmamahal sa kapwa tao. Ito ang pagbibigay ng malasakit sa kanila, pagbibigay ng respeto at ang pagiging maawain sa kanila.

Ang damdamin na kayo’y magkakaibigan, magkakapatid sa anumang kalagayan at panahon ng pangangailangan ay isang uri ng pagmamahal.

Storge

Ang salitang storge Griego ay ang pagmamahal na walang kaugnayan sa pagkaakit sa pisikal na katawan.

Malakas ang damdamin na natotoon sa pagiging pamilya.  Ang pagsasamahan ng anak at mga magulang, at mga magkakapatid. Ang pangangalaga at pagbibigay proteksyon sa isa’t-isa ang buklod ng pagsasamahan.

Eros

Ang eros ay pagmamahal na nauukol sa ugnayan ng lalaki at babae at natotoon sa pagnanasa na kailangang pagbigyan.

 Agape

Ang agape ay naiiba sa lahat ng uri ng pag-ibig. Ito ang pagmamahal sa mga mahihina, pagmamahal sa hindi kamahalmahal, pagmamahal sa kaaway.

Sa lahat ng uri at ekspresyon ng pag-ibig ang agape ang ipinakita ng Diyos na tularan ng mga hinirang.

Madali ang magmahal sa kapwa tao dahil ito ay bahagi ng ating pagiging tao. Madali ang magmahal ng magulang at mga kapatid dahil doon tayo nagising, at nagkamalay. At lalong madali ang magmahalan ang lalaki at babae dahil masidhi ang damdamin. Ngunit mahirap magmahal sa mga hindi karapatdapat, mahirap magmahal sa mga mahihina at walang kakayanan, mahirap magmahal sa kaaway.

Ngunit hindi ibig sabihin na hindi kayang gawin kundi ito ay naisasagawa. At ang makapagsasagawa ay ang mga hinirang ng Diyos na kumilala sa kanya at gustong mamuhay sa kanya.

B. Maghari ang kapayapaan-sa mga puso

Si Jesus noon kasakasama niya ang kanyang mga alagad ay mariin niyang ipinaalala sa kanila ang isang uri ng kapayapaan:

“Ang kapayapaan ay iniiwan ko sa inyo: ang aking kapayapaan ay ibinibigay ko sa inyo: hindi gaya ng ibinibigay ng sanglibutan, ang ibinibigay ko sa inyo Huwag magulumihanan ang inyong puso, ni matakot man.” John 14:27

Ating tingnan ang iba’t-ibang ibig sabihin ng kapayapaan.

  • kawalan ng giyera; kawalan ng karahasan sa bia’t-ibang bansa.
  • isang kalagayan ng pagkakasundo ng mga tao or grupo; kawalan ng alitan
  • kawalan ng kaguluhan sa mga mamamayan; pangkalahatang kaayusan at katiwasayan
  • kawalan ng pagaagamagam, at iba pang kaguluhan sa isip.

Hindi ibig sabihin na kung may giyera ay wala na ang kapapayaan, hindi rin ibig sabihin na kung may mga hindi nagkakasundo ay wala na ang kapayapaan, ni hindi rin ibig sabihin na pag walang katiwasayan ay wala na ang kapayapaan, at hindi ibig sabihin na pag may kaguluhan sa isip ay wala na ang kapayapaan.

Ang kapayapaan ay nanatili dahil ito ay katangian ng Diyos at nanatiling mapayapa ang Diyos.  Gayon pa man kung hindi maayus-ayos ng tao ang kanyang sarili at nananatili ang hidwaan, poot, karahasan at pagkasira ng buhay ay hindi maranasan ng tao ang kapayapaan na gustong ipadama, ipalasap, at ipamalas ng Diyos.  Mananatiling ito’y sa Diyos lamang at walang bahagi ang tao sa isang kalagayan na ibinabahagi ng Diyos.

Ang mga hinirang ng Diyos ay dapat maghangad ng kapayapaan. Inaangkin, tinatrabaho at isinasabuhay ng mga hinirang ang kapayapaan na ibinibigay ni Jesu-Cristo.

C. Maging Mapagpasalamat

Isang hapon umulan ng malakas.  Nabasa ang lupa, lumamig ang simoy ng hangin.  Sa gabi kumikislapkislap ang nabasang dahon ng mga halaman.  Naaliw si Palaka at namasyal, kanyang mabuting tiningnan ang kanyang dinadaanan. Alam niya kasi na karaniwan ang sakuna sa kapaligiran.  Kahit alam niyang nasa tahanan ang mga tao kailangang mag-ingat pa rin.

Mula sa malayo nakakita siya ng isang tahimik na nilalang.  Sa kanyang isip, marahil yan ay ahas o kaya’y anomang hayop na handang sumunggab.  Para sa kanya, kung ahas iyon madali lang niya akong sunggaban.  Kaya’t kanyang binago ang kanyang direksyon, nang kanyang marinig na nagsalita ang ahas at kanyang sinabi, “Tulungan mo ako, di ako makagapang, tinaga ako kahapon at may sugat sa aking katawan.  Patay sana ako kung ang ulo ko ang tinaga.”  Sagot ng palaka, “Palagay ko di ko magagawa yan dahil kinakain kami ng ahas.  Kami’y pinagpayuhan na lumayo sa mga kagaya ninyo at hindi dapat tinutulungan.”  “Alam ko”, wika ng ahas, “kaya lang mamamatay na ako; masyadong mahina na ang aking bibig para ibuka pa ito.”

Naawa ang palaka at lumapit.  Tunay nga na dugoan ang katawan ng ahas at malapit nang maihiwalay ang kanyang buto.  Pinagtiyagahan ng palaka na hinila upang dalhin sa ilog kung saan nakatira ang buong pamilya upang tulongan.  Nagtaka ang pamilya at ang kapitbahay ng palaka.  Sabi nila, tanga ito nakikihalobilo sa kaaway, pabayaan mong mamatay, wika nilang lahat.  Sagut ng palaka, may sugat di niya tayo kayang pagtakanghan pa humihiling ng tulong.  Hindi pa rin tumulong ang iba dahil sa kanilang takot at pagkakaalam na nangawala ang kanilang kasamahan dahil sa ahas.  Isa lang ang naawa sa ahas at hindi pa tinulongan ng kanyang asawa.  Nilinis ang sugat at nilagyan ng gamut at pinakain pa.  Sa loob ng isang lingo mag-umpisa nang maghilom ang sugat ng ahas at puede nang kumilos ng kaunti.  Halos lahat ng panahon ng mag-asawang palaka ibinigay upang matugonan ang pangangailangan ng ahas. Bawat araw bumabalik ang lakas ng ahas.  Sa isang lingo na lang magaling ka na maliban lang sa pilat ng iyong balat at kaunting baluktot sa iyong buto at para ka nang dati,wika ng inang palaka.

Dahil sa matagal na panahong nagkakasama ang ahas at palaka nawala na ang takot sa panig ng palaka.  Ngunit ang pinakamasaklap bago umalis ang ahas kinain lahat ang mga anak ng palaka.  Sabi ng amang palaka, diba sabi mo hindi mo kami kakainin?  Sagut ng ahas, noong ako’y mahina at ako’y namamatay, ngayon malakas at gutom na ako.  Sa gayon kinain lahat sila.

Malinaw na walang utang na loob ang ahas sa mga palaka na tumulong at bumuhay sa kanya.

Maraming pagkakataon at maraming tao ang nag-uugaling ahas sa Diyos.

Alalahanin natin na ang Diyos ay mabuti sa lahat ng kanyang nilalang kahit sa mga masasama. Ang sikat ng araw ay pinakikinabangan ng mga masasama. Ang hangin na nagtataglay ng oxygen ay libre sa lahat kasama ang mga masasama. Ang tubig na iniinum natin ay kasama rin ang mga masasama.

Ibig sabihin kahit tayo’y masasama ay tumatanggap ng biyaya mula sa Diyos at binubuhay ng Diyos. Kaso nga lamang hindi tayo marunong tumanaw ng utang na loob.

Sabi ni Apostol Pablo, maging pamagpasalamat kayo. Ito ay maging kalakaran ng buhay ng mga hinirang. Ang kilanlin ang pinanggagalingan ng biyaya na kanilang tinatamasa at bumubuhay sa kanila.

 

Pangwakas

 Sa ating paglalakbay sa buhay na ito mariin ang paalala ng Diyos sa atin.

Ang mga hinirang ng Diyos ay dapat mangagbihis. At sa lahat ng katangian at pag-uugali na ating isusuot ay:(a) ang pag-ibig na siyang pinakatali ng kasakdalan, (b) ang kapayapaan na maghahari sa mga puso, at (k) maging mapagpasalamat.

 Ang tatlong ito ay tataglayin ang lahat ang mga sumusunod:

  • isang pusong mahabagin
  • kagandahang loob
  • kababaan
  • kaamuhan
  • pagpapahinohod
  • managagtiisan kayo sa isa’t-isa
  • mangagpatawaran kayo sa isa’t-isa

 Nawa ang walang humpay na pagpapala ng Diyos ang sumaatin upang maisagawa natin ng may katagumpayan ang inaasahan niya sa kanyang mga hinirang. Amen.

 

Biyaya at Buhay sa Lupa at Lawa-Hamon sa Nagbabagong Panahon

Teksto:

Genesis 1:1-2:6; Romans 12:2

Paunang Salita

Magandang umaga sa ating lahat na nabubuhay sa kanayunan. Walang ibang puedeng panggagalingan ng ating ikabubuhay bilang mga tao kundi mula sa lupa at sa tubig, karagatan, o lawa gaya dito sa Laguna.

Patunayan natin yan na napakarami ang biyaya na ating tinatamasa na di natin akalain na ang mga ito’y mawawala kung di natin mapangalagaan.

Magandang ating isa-isahin na banggitin ang mga biyaya na ipinagkaloob sa ating ng Panginoon.

Unang araw

♦liwanang- gabi at araw 

Pangalawang araw

♦kalawakan o langit

Ikatlong araw

♦ karagatan at lupa

♦mga halaman

Ikaapat na araw

♦mga tanglaw-buwan, araw, mga bituin

Ikalimang araw

♦mga isda-malalaki at maliliit

♦mga ibong-malalaki at maliliit

Ikaanim na araw

♦mga hayop-mababangis, maiilap at maamo

♦tao

Sadyang pinagpala ng Diyos ang kalupaan na may sapat at malinis na tubig gayon din ang mga halaman, nga ibon at hayop.

Originally, mga organic-ibig sabihin ay malayo sa nakalalason at nakapipinsalang mga elemento.

At kanyang itinagubilin o ipinagkatiwala sa ito sa tao bilang hardinero o magsasaka.

 

1. Balik-tanaw sa mga ipinanganak ng 1960s

Biyaya at Buhay sa Lupa at Lawa-Hamon sa Nagbabagong Panahon-Mt. Cagua by Wikipedia

Ano ang mga biyaya na inyong nagisnan mula sa kagubatan?

  • Malalaking puno ng kahoy
  • Wild fruits
  • Mga sapa
  • Wild life

Sa mga nagkakaingin ano pinagkaiba ng mga uhay ng mga palay na inaani mula noon at ngayon?

  • Malalaki ang uhay ng palay kahit hindi ginagamitan ng abuno.
  • Mga laman ng mga root crops ay malalaki at malulusog.

Ano ang kaibhan ng ilog noon at ngayon?

  • Noon ay malinaw ngayon ay malabo
  • Noon ay nilalanguyan at puedeng lunukin ang tubig at hindi sumasakit ang tiyan. Ngayon kaya?
  • Noon maraming biya, palos, karpa na hinuhuli sa pamamagitan ng pamimingwit at pagpapana ngunit bawat pamilya ay siguradong may mahuhuli at mauulam na libre at walang bayad kung sila’y maging matiyaga

Ngayon halos ang mga bundok ay kalbo na.  Kung may makikita man tayong mga punong kahoy ay maliliit at hindi gaya noon na may mga dambuhala.

Ang mga ibon ay lumayo na maging ang mga hayop gaya ng mga usa, baboy-ramo, bayawak at iba pa. Kung hindi lumayo ay ngaubos na.


2. 
Balik-tanaw sa kalagayan ng Laguna Lake noong 1960s at ngayon.

  • Ang sigurado sa mga panahong iyon ay maganda ang tubig ng lawa, lalo na ang mga tributaries na ilog.
  • Siguradong ang mga isda ay hindi ka mangangamba na ikaw ay magkakaroon ng food poisoning dahil sa ito malinis at hindi toxic.
  • Siguradong may panahon noon na walang nagsasabi na akin itong ektarya ng tubig ng lawa at bawat pamilya ay may kalayaan na sumisid saan man sa lawa upang manghuli ng para sa kanyang luncheon, dinner, o breakfast.

Biyaya at Buhay sa Lupa at Lawa-Hamon sa Nagbabagong Panahon-Laguna Lake

Ngayon ano ang kalagayan ng Laguna Lake?

Ayon sa Community Environment and Natural Resources Office (CENRO) ang:

  • Laguna Lake is a major source of fisheries in the Philippines
  • It produces about 80,000-90,000 metric tons of fish per year
  • An estimated 13,000 fishermen depend on the lake for their livelihood
  • The lake can still sustain its environmental services but is threatened by land conversion, soil erosion, contamination from pollution, and global warming.

Threats to Laguna Lake

Brought about by uncontrolled development, population growth, and industrialization

  • the lake serves as a huge waste sink for solid and liquid waste coming from households, cropland areas, industries, livestock, and poultry production as well as fishery activities.
  • pollution is carried as surface run-off through the sub-basins of the lake. Polluted waters from the Marikina and Pasig rivers also flow into the lake.
  • over 60% of the 15 million inhabitants of the lake area dump their domestic waste into either the lake or its many tributaries.
  • forty-seven percent of this waste is made up of agricultural elements, 30% is domestic and the remaining 30% industrial waste.
  • quarry operations and limestone extraction caused denudation of the forest and siltation of the lake and its tributary rivers in the Rizal province area.
  • water pollution and eutrophication are a major environmental concern, especially in the West Bay.
  • flooding in the region is not only limited to the Metro Manila area, especially during a strong typhoon.

Ano ang kaibhan noon at ngayon sa usapin ng kalagayan ng lupa at mga ilog at lawa ng Laguna?


3. Hindi Nagkulang ang Diyos ngunit mapang-abuso ang tao.

Ang katotohanan ay inihanda ng Diyos ang biyaya upang ang buhay ay sagana. Kaya nga po marunong ang Diyos dahil inuna niya lahat ang mga pangangailangan sa pamamagitan ng mga makakain ng tao.

Hindi nagkulang ang Diyos at hindi niya idinamot ang mga biyaya na siyang nagpapaging-ganap sa buhay na kanyang ibinigay sa bawat isa sa atin.

Ngunit naging mapang-abuso ang tao, naging gahaman at sa gayo’y inumpisahan niyang itumba ang mga kahoy upang ito’y ibenta at lumamang sa kanyang kapitbahay.

Inumpisahan niyang tubain ang mga ilog at nilunok ang mga original na mga isda na hindi alam ng kanyang kapitbahay.

Inumpisahan niyang dumhan ang paligid sa pamamagitan ng mga plastic at mga liquid na nakalalason na dahilan ng pagkakait ng buhay mula sa maliliit hanggang sa malalaki, mga hayop hanggang sa mga tao rin.

Ang minsan lang ginawa ng tao sa kagubatan at kailogan ay nagdulot ng sakuna na mananatili ng ilang siglo sa yugto ng panahon at kasaysayan. Ito ang kasalanan ng mga magulang nagpaparusa sa mga kaanak-anakan, mga angkan , at henerasyon.

Bakit natin nasasabi ang mga ito? Dahil tayo ay nagising sa isang kanayunan. Isang bahagi at aspeto ng buhay na may malalim na kahulugan kung paano ang Diyos ay nagmamalasakit sa buhay.

Ipinakita niya na sapat ang kanyang biyaya kung ito’y pangalaan upang manatili ang kayamanan at masustentuhan ang buhay.


4. Ang Hamon sa atin bilang mananambapalataya

Ang hamon sa atin ngayon ay paano tayo maging patuloy na kasangkapan ng Diyos upang maging bahagi sa pagpapanauli ng kasagaan, kayamanan mula sa lupa at sa tubig ilog man, lawa, o karagatan.

Kung ang mga kahoy na nilikha ng Diyos ay umusbong at lumago mula pagsibul hanggang limapu at isang siglo upang maging kapakipakinabang ang minsang pagsira ng tao sa isang panahon ay aabutin din ng isang siglo o mas higit pa upang maibalik ang patuloy na biyaya.

Ang hindi magagawa ng tao hindi niya maibabalik lahat ng species na kanyang sinira, kahit magtanim ay hindi kasingganda ng design ng Diyos mula sa maliliit hanggang sa malalaki.

Bilang mga tao sa kanayunan ay saksi tayo sa mga ginawa ng Diyos na kailanman hindi mapapantayan ng tao sa kanyang naisip na mga alternatibo sa ngayon panahon.

Tayong na sa kanayunan ay lubos na pinagpala ng Diyos dahil tayo ang direkta na nakakita ng kamanghamangha na ugnayan ng kanyang mga nilikha at nadama natin ang kanyang pagmamahal sa buhay kaloob.

Bagamat tayong mga magsasaka at mangingisda na pinagpala ng Diyos ay kailangan din natin na magsisi at patuloy na magsisi dahil naging taksil tayo sa isang panahon na sa ngayon ay labis-labis na ating gustong makita muli ay hindi na mangyayari dahil maging ang ating kaapo-apohan ay magdurusa sa bunga n gating pagkakasala.

Gayon pa man, hindi tayo paalisin ng Diyos sa kanyang biyaya.  Ibinigay niya sa atin ang karunungan upang ating makita ang kahulugan ng buhay sa patuloy na paginog, pagikot ng panahon.

Magbago man ang panahon ay sana hindi magbago an gating pagpapahalaga sa ating buhay bilang mga tao sa kanayunan.  Malapit ang Diyos sa atin.  Nagsasalita ang Diyos sa atin, hinirang tayo ng Diyos na kanyang mga propeta upang ipahayag ang mensahe ng Diyos sa mga hindi nakakaintindi sa kanyang layunin.

Ating mahalin ang lupa at tubig at lahat ng kanilang nilalaman dahil ang mga ito ay buhay. Kung wala sila tayo ay mawawala rin.  Amen.

Causal Effect of a Promise

Jeremiah 33:14-16

These are the words of Yahweh, during the time of Jeremiah, the Prophet-
Jer 33:14 Behold the days come, saith the Lord, that I will perform the good word that I have spoken to the house of Israel, and to the house of Juda. Jer 33:15 In those days, and at that time, I will make the bud of justice to spring forth unto David, and he shall do judgment and justice in the earth. Jer 33:16 In those days shall Juda be saved, and Jerusalem shall dwell securely: and this is the name that they shall call him, The Lord our just one.

Causal Effect of a Promise-Tree of Hope
Storm Recovery

Let’s try to draw points from God’s promise to the Israelites during this particular episode of their life. 

I see the following causal effects of  God’s promise for our reflection today.

I. Gives Power

♦At present or at the moment it was pronounced to the hearers

     ♦In the future and its fulfillment      

     ♦Strength and invigoration

II. Gives Hope

     ♦In the midst of the situation where they are

     ♦That something better is to come

     ♦The present situation is not the ultimate one

III. Gives a New Perception

♦ A new understanding and action

Conclusion

♦A promise is not a dead word it is a power that accomplishes something from the one that promised and to the one whom the promise is offered.

♦These are the words ears want to hear, promises eyes want to see, promises the minds to want to retain and bear, and the promises the living want to live for.

Promises, therefore, are realities that come in their own times.

God has taught and shown us that promises are not dead words rather they are alive and should be an inseparable part of the new things to come.

The new things that will preserve, enhance and give life’s meaning to all the living.